مقاله عنوان فارسی: معیار غلو در اندیشه شیخ صدوق (عنوان عربی: معیار الغلو فی فکر الشیخ الصدوق) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۹۱ در معرفت کلامی از صفحه ۴۷ تا ۶۲ منتشر شده است.
نام: عنوان فارسی: معیار غلو در اندیشه شیخ صدوق (عنوان عربی: معیار الغلو فی فکر الشیخ الصدوق)
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کلیدواژه فارسی: امام
مقاله غلو
مقاله تقصیر
مقاله علمای ابرار (کلیدواژه عربی: الإمام
مقاله الغلو
مقاله التقصیر
مقاله العلماء الأبرار)

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بلندقامت پور زهیر
جناب آقای / سرکار خانم: ملکیان محمدباقر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
چکیده فارسی:
یکی از مباحثی که امروزه در ایران، به پیروی از بعضی متفکران غربی مطرح می شود، تقدس زدایی از جهان و دین است. از جمله مباحثی که سعی در تقدس زدایی از آن شده است، جایگاه امام است. برخی نویسندگان ادعا کرده اند که علمای قرن دوم و سوم، از جمله شیخ صدوق، هیچ مقام فرابشری برای ائمه ‰(ع) قائل نبوده اند و علمای متقدم و حتی خود اهل بیت (ع)‰، امامت را در حد «علمای ابرار» تنزل داده اند. برخی نیز اعتقاداتشان مخالف این نظر بوده، تحت عنوان غلات شناخته شده و از جامعه شیعی طرد شده اند.
این مقاله در پی این است که با تتبع در کاربردها و صفات ذکرشده برای غالیان در کتب شیخ صدوق، مرز غلو را در اندیشه او پیدا کند و نشان دهد برخلاف ادعای این نویسندگان، شیخ صدوق، با اینکه به سهوالنبی معتقد است، صفات فوق بشری بسیاری را برای اهل بیت (ع) اثبات کرده و به این صفات اعتقاد داشته است.

چکیده عربی:
من الأبحاث المطروحه فی إیران من قبل المفکرین المتأثرین بالغرب، هو مبحث نبذ القدسیه من العالم والدین، وقد شمل ذلک نفی قدسیه مکانه الإمام. فقد ادعی بعض الباحثین أن علماء القرنین الثانی والثالث الهجریین، کالشیخ الصدوق (رحمه الله)، قد اعتقدوا بعدم وجود مقام للأئمه یفوق مقام البشر، وأن العلماء المتقدمین، وحتی أهل البیت أنفسهم، قد نزلوا الإمامه إلی مستوی (علماء أبرار)، لذلک اعتبروا من یعتقد بخلاف ذلک أنه مغال ومطرود من قبل الشیعه.
یقوم الباحثان فی هذه المقاله بتتبع الاستعمالات والصفات المذکوره للغلاه فی کتب الشیخ الصدوق (رحمه الله)، وبالتالی یوضح حدود الغلو فی فکره ویثبت خلاف الادعاء المذکور أعلاه، وذلک بأن الشیخ رغم اعتقاده بإمکان سهوالنبی (ص)، إلا أنه أثبت الکثیر من الصفات التی تفوق البشر لأهل البیت (ع)، وهو بدوره یعتقد بها.