مقاله عنوان فارسی: تاثیر سه سطح هویتی انسان (نفسانی، عقلانی و روحانی) بر رشد اخلاقی او بر اساس سه مرتبه نفس (اماره، لوامه و مطمئنه) در مثنوی مولوی (عنوان عربی: تأثیر المستویات الثلاثه لهویه الانسان (النفسیه، والعقلیه، والروحیه) فی نموه الأخلاقی، علی أساس مراتب النفس الثلاثه (الاماره واللوامه، والمطمئنه) فی المثنوی لجلال الدین الرومی) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۲ در پژوهش نامه اخلاق از صفحه ۷ تا ۳۸ منتشر شده است.
نام: عنوان فارسی: تاثیر سه سطح هویتی انسان (نفسانی، عقلانی و روحانی) بر رشد اخلاقی او بر اساس سه مرتبه نفس (اماره، لوامه و مطمئنه) در مثنوی مولوی (عنوان عربی: تأثیر المستویات الثلاثه لهویه الانسان (النفسیه، والعقلیه، والروحیه) فی نموه الأخلاقی، علی أساس مراتب النفس الثلاثه (الاماره واللوامه، والمطمئنه) فی المثنوی لجلال الدین الرومی)
این مقاله دارای ۳۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کلیدواژه فارسی: هویت نفسانی
مقاله هویت عقلانی
مقاله هویت روحانی
مقاله هشیاری
مقاله بی هشی
مقاله نفس اماره
مقاله نفس لوامه
مقاله نفس مطمئنه
مقاله مولوی
مقاله اخلاق
مقاله زمان اندیشی (کلیدواژه عربی: الهویه النفسانیه
مقاله الهویه العقلانیه
مقاله الهویت الروحانیه
مقاله الصحو و المحو
مقاله المولوی
مقاله الأخلاق
مقاله زمان التفکیر)

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: محمدپور شهرام
جناب آقای / سرکار خانم: قراملکی احدفرامرز

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
چکیده فارسی:
مولوی در مثنوی بر اساس سیر تحولی تشکیکی هویت انسان سه مرتبه هویتی را برای او قائل است. بر این اساس شخص در مرتبه نفسانی تحت کشش محرک های نفسانی و میدان هویتی بیرون از خود رفتار کرده، بازتاب هویت جمعی را «خود» خویش قلمداد می کند آدمی در این سطح هویتی در قبال استیفای حقوق خود از محیط، کمترین وظیفه را به محیط ارائه می دهد. در مرتبه هویت عقلانی، شخص بدون چشم پوشی از حقوق خود، در قبال حقوق محیط برای خویش وظایف تعیین شده ای قائل است. گفتگوهای درون شخصی حاصل مشاجرات عقل و نفس در این بازه هویتی است. اما هویت روحانی انسان که مولوی آن را نفس دوم یا هویت ازلی قلمداد می کند، در یک محیط بدون زمان به نام پسا مکان تعریف می شود. تعامل بین سطح هشیار یا «خود» انسان با این سطح هویتی، صرفا از طریق «ذکر» حاصل شده و منجر به فربهی فکری شخص می شود. در این سطح هویتی، شخص در قبال حقوق اندک محیط بیشترین وظیفه را ارائه می دهد. مولوی الگوی چنین رفتارهایی را انبیا می داند. فرایند توبه، مقوله اختیار و زمان اندیشی (توزیع اندیشه در زمان های گذشته و آینده)، با ارتقای هویت انسانی دستخوش تغییر شده و در آستانه های خاصی کاملا از بین می روند. عناصر یادشده در سطوح تحتانی هویت انسان پررنگ تر از سطوح میانی و فوقانی است.