مقاله عنوان فارسی: بررسی مبانی فلسفی تولرنس با رویکردی به تسامح و تساهل (عنوان عربی: البحث عن الحجج الفلسفیه من التولرنس أن تتخذ فیما یتعلق بالتسامح و التساهل) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۲ در پژوهش های اعتقادی کلامی (علوم اسلامی) از صفحه ۷ تا ۲۷ منتشر شده است.
نام: عنوان فارسی: بررسی مبانی فلسفی تولرنس با رویکردی به تسامح و تساهل (عنوان عربی: البحث عن الحجج الفلسفیه من التولرنس أن تتخذ فیما یتعلق بالتسامح و التساهل)
این مقاله دارای ۲۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کلیدواژه فارسی: هستی شناسی
مقاله اومانیسم
مقاله معرفت شناختی
مقاله تساهل
مقاله تسامح (کلیدواژه عربی: علم الوجود
مقاله نظریه المعرفه
مقاله المداری الإنسان
مقاله التساهل
مقاله التسامح)

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عظیمی گرکانی هادی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
چکیده فارسی:
واژه Tolerance به معنای بی قیدی و رهاسازی است که متاسفانه معادل تساهل و تسامح تعبیر شده است. هستی شناسی، معرفت شناختی، اومانیسم، مدرنیسم و قرائت های مختلف از دین از مبانی مشروعیت بخشیدن به تساهل و تسامحی است که مورد ادعای پاره ای از متفکران غربی است. با این بیان، اهمیت بحث درباره این موضوع روشن می شود؛ زیرا اولا این واژه هیچ شباهتی به تسامح و تساهل دینی ندارد و ثانیا مبانی آن، یارای مشروعیت بخشیدن به آن را ندارد. با توجه به آنکه پاره یی از متفکران اسلامی در صددند تا نوعی پیوند میان این واژگان برقرار سازند و به آن، صبغه شرعی بدهند بحث، در مورد مبانی این واژه و بیگانه بودن آن از مبانی شرعی و دینی ضروری است . اهمیت بررسی در این مورد، بدان علت است که مکاتب دوران مدرنیسم با مدد سکولاریسم، بر این باورند که اصلی ترین مبانی اومانیسم، تسامح و تساهل است و نتیجه می گیرند که با مبانی تعالیم ادیان آسمانی پیوند خورده است. از دست آوردهای این تحقیق، میتوان به اثبات تضاد میان این مبانی و اصول شریعت اشاره نمود و دیگر اینکه اصول اسلامی به هیچ وجه تساهل به معنای پذیرش عقاید، رفتار و فرهنگ غلط و تسامح به معنای مدارا کردن با زورگویان و حق ستیزان را تجویز نمی کند. آموزه های دینی تسامح و تساهل را به صورت مشروط و محدود، مشروع دانسته است. تسامح اسلامی به معنای همزیستی مسالمت آمیز با پیروان سایر ادیان الهی و رافت اسلامی نسبت به خطا کاران با هدف ایجاد تنبه و ارشاد است. تسامح دینی به معنای چشم پوشی از حقوق شخصی و مسائل فردی است و به هیچ وجه در حقوق اجتماعی و حاکمیت الهی جایگاهی ندارد.