سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: ششمین همایش ملی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

شروین جمشیدی – کارشناس موسسه تحقیقات آب، مرکز تحقیقات آب و فاضلاب
گاگیک بدلیانس قلی کندی – دانشیار دانشگاه صنعت آب و برق شهید عباسپور
مهدی حسن وندجمادی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی عمران – آب و فاضلاب
علیرضا ولی پور – کارشناس

چکیده:

در این تحقیق، عملکرد راکتور بافلدار بی‌هوازی (ABR) بعنوان واحدی مستقل برای تصفیه فاضلاب شهری مورد بررسی قرار گرفته است. بدین منظور، از زمستان سال ۱۳۸۹ تا شهریورماه ۱۳۹۰، به مدت ۸ ماه، مطالعات پایلوتی در مقیاس آزمایشگاهی با حجم ۲۰ لیتر و نیمه‌صنعتی با حجم ۴۸ لیتر انجام پذیرفت. پایلوت‌های آزمایشگاهی و نیمه‌صنعتی تحت شرایط دمای محیط و با فاضلاب شهری و لجن برگشتی از واحد زلال‌ساز تصفیه‌خانه شهید محلاتی تهران تغذیه و راهبری شدند. مطابق نتایج حاصل، این سامانه در دو مقیاس مذکور بطور مشابه توانسته است در زمان ماند بهینه ۱۰ تا ۱۲ ساعت، بطور متوسط میزان اکسیژن‌خواهی شیمیایی محلول فاضلاب (COD) را تا ۷۲% کاهش دهد که در بهترین شرایط محیطی و دمایی به ۸۵% نیز رسیده است. همچنین در مقیاس آزمایشگاهی، کاهش زمان ماند تا ۶ ساعت، بازده کلی سیستم را تنها ۴% کاهش می‌دهد که بیانگر تأثیر بافل‌بندی راکتور می‌باشد. این خاصیت باعث می‌شود شرایط بی‌هوازی اجباری مانند پتانسیل اکسیداسیون و احیا به مقادیر مطلوب متان‌سازی رسیده و منجر به آزادسازی فسفات محلول شود.