مقدمه

از نظر سازه ای، ساختمانی را بلند می گویند که ارتفاع آن باعث شود که در طراحی آن شرایط ویژه لحاظ شود و یا سازهای را که پریود آن از ۰/۷ ثانیه بیشتر باشد؛ سازه بلند میگویند. برخی هم نسبت ارتفاع به بعد سازه را ملاک این طبقهبندی دانسته و نسبت های ارتفاع به بعد ۱/۵π، π، π/۲ و π/۳ را به ترتیب مربوط به سازه بسیار بلند، بلند، متوسط و کوتاه میدانند .[۱] در این مقاله علاوه بر معرفی آخرین طبقه بندی سیستم های مقاوم جانبی در ساختمان های بلند بتنی، تأثیر استفاده از این سیستم های سازه ای در ساختمان های بلند بررسی شده است.

هدف از طرح این مقاله بررسی رفتار لرزه ای سیستم های مقاوم سازه ای در ساختمان های بلند مرتبه بتنی و مقایسه ویژگی هایی از سازه همانند تغییرمکان جانبی طبقات، درصد جذب برش و نحوه عملکرد هسته داخلی و سیستم سازه ای پیرامونی می باشد. به طور کلی یک فرم سازه ای کامل برای مهار کردن تأثیرات خمش، برش و نوسانات زیاد سیستمی است که پیوستگی عمودی داشته باشد و در دورترین بخش از مرکز هندسی ساختمان قرارگیرد. در سیستم های نوین سازه ای نیز با قراردادن المان های سازه ای در پیرامون ساختمان، کارایی سیستم سازه ای افزایش یافته است. در بخش های ذیل رفتار لرزه ای این گونه سیستم های بررسی می گردد.