سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: کنفرانس ملی توسعه پایدار و عمران شهری

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

بیتا قدرتی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری پایدار

چکیده:

شهرها در گذشته از قابلیت پیاده مداری بالایی برخوردار بوده اند و پیاده روی به عنوان اصلی ترین الگوی جابجایی مردم در کانونهای زیستی به دلیل کم هزینه بودن یا دردستر بودن برای کلیه اقشار جامعه به شمار می رفت به دنبال آلودگی هوا سیاست کاهش استفاده از وسایل نقلیه ی شخصی و کاهش مصرف سوخت فسیلی رویکرد برنامه ریزی شهری درچنددهه اخیر درجهت احیا مقوله ی افزایش قابلیت پیاده مداری درشهرها شکل گرفت پیاده روی یکی از پایدارترین روشهای حمل ونقل بوده و می تواند از جنبه های مختلف کالبدی اجتماعی زیست محیطی فرهنگی اقتصادی و سیاسی سبب توسعه ی پایدار شهرها گردد. درمقاله حاضر ابتدا با مروری برمفاهیم و تعاریف مرتبط به تدقیق اصول اساسی مباحث پایداری و شهر پایدار پرداخته می شود سپس پیشینه ی خیابان و نقش آن در شهرها از گذشته تاکنون موردبررسی قرار خواهد گرفت اهمیت و نقش پیاده روی و پیاده راه در ارتقا کیفی و کمی توسعه ی شهری پایدار در ادامه مورد بررسی قرار میگیرد و براین اساس چهارنقش اجتماعی فرهنگی اقتصادی ادراک محیطی و ارتقا ایمنی و امنیت پیاده راه مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهد گرفت و درنهایت به ملاحظاتی که در طراحی این فضاها با دیدگاه پیاده مداری مطرح است اشاره می شود.