سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش منطقه ای معماری و شهرسازی

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

پونه پورسیستانی – کارشناسی ارشد معماری، مربی، عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بر
محبوبه اسلامی زاده – کارشناسی ارشد مرمت بناها و بافتهای تاریخی، مدرس گروه مرمت دانشگاه شه

چکیده:

از زمانی که انسان شروع به ساخت و ساز در روی زمین کرد به خوبی آموخت که چگونه از منابع طبیعی و امکانات محیطی پیرامونش در جهت تامین آسایش و محافظت خویش در برابر عوامل اقلیمی استفاده کند و این اصل یعنیطراحی همساز با اقلیم پایه و اساس شکل گیری معماری بومی در اکثر نقاط جهان گردید.در کشور ما ایران از چند دهه پیش معماران اقلیم گرا به بررسی این موضوع پرداخته و گزارشات مفیدی را به دنیای نشر عرضه کردند. از میانآثار این محققین میتوان به نکات ارزنده ای در باب اصول و ضوابط معماری بومی هرکدام از اقلیم های چهارگانه ایران دست یافت . مدرنیته و پیامدهای آن از جمله عواملی است که باعث شده در روزگار معاصر اصل طراحی همساز بااقلیم همچون بسیاری از اصول معماری سنتی ما زیر پا گذارده شود . از نتایج این امر میتوان به اتلاف انرژی واستفاده روزافزون از سوختهای فسیلی اشاره کرد که نه تنها مقرون به صرفه نیست بلکه موجب افزایش آلاینده های محیطی میشود .بحث های تازه در حوزه انرژی و معماری از یک سو بر رعایت قواعد معماری بومی هر منطقه و از دیگرسو بر استفاده از انرژی های پاک و منابع جدید و برگشت پذیر متمرکز شده است. در این مقاله نیز ما سعی داریم با این رویکرد ، اقلیم و معماری را در مناطق کوهستانی غرب ایران مورد بررسی قرار دهیم. در ابتدا ضمن بررسی اقلیمیمنطقه مورد نظر با نگاهی آسیب شناسانه به نمودهای عینی عدم رعایت قواعد سنتی طراحی اقلیمی )اعم از فرم ومصالح و همجواری ها و بازشوها و….( در معماری معاصر پرداخته و در ادامه با تلفیق روش های بومی ذخیره انرژی و روشهای جدید در قالب استفاده از تکنولوژی روز، راهکارهایی را جهت نزدیک شدن به اهداف معماری پایدار ارائه میدهیم