سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس برنامه ریزی و مدیریت محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

سید رضا اسحاقی – دانشجوی کارشناسی ارشد ترویج کشاورزی دانشگاه تهران.
سید علیرضا قدیمی – دانشجوی کارشناسی ارشد توسعه روستایی دانشگاه تهران
روح اله رضایی – عضو هیئت علمی گروه ترویج و آموزش کشاورزی دانشگاه زنجان
ریثا اسحاقی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی محیط زیست دانشگاه شهید بهشتی

چکیده:

جامعه بشری در شرایط کنونی جهان در رابطه با فضای مورد استفاده اش نمی تواند بدون انجام مطالعات لازم و همه جانبه متکی به آینده نگری، آمایش سرزمین و برنامه ریزی درازمدت به ویژه برای نسل های آینده به زندگی مطلوب ادامه دهد. ضرورت پژوهش و بررسی درباره مقوله توسعه پایدار و آمایش سرزمین به ویژه در بخش کشاورزی و روستایی از جهات مختلف به ویژه تخصص منطقه ای در رابطه با فعالیت انسان، انتخاب مکان های تولید و همچنین حفاظت و توسعه محیط زیست ایجاب می نماید که به منظور استفاده بیشینه از قابلیت ها و امکانات در دسترس، برنامه ها و طرح های آمایش سرزمین تهیه و تنظیم شوند. ضرورت این موضوع، به ویژه در بخش کشاورزی با توجه به وجود انواع نظام های کشاورزی پایدار برخوردار از ویژگی های مختلف و متنوع برای شرایط گوناگون محیطی، دو چندان خواهد بود. با توجه به اهمیت موضوع، هدف کلی مقاله حاضر که مطالعه کتابخانه ای و بر مبنای مرور گسترده منابع و ادبیات مرتبط می باشد، بررسی ضرورت ها و استلزامات آمایش سرزمین و نظام های کشاورزی پایدار در توسعه پایدار روستایی است. بدین منظور پس از ذکر مقدمه ای کوتاه، به تبیین مفهوم و اهمیت آمایش سرزمین و نظام های مختلف کشاورزی پایدار پرداخته شده و در ادامه ویژگی ها و مشخصه های اصلی شرح داده می شود. در بخش اصلی مقاله، نقش ها و کارکردهای تلفیق آمایش سرزمین و نظام های مختلف کشاورزی پایدار در فرایند توسعه پایدار روستایی مورد بررسی قرار گرفته و در نهایت، نتیجه گیری به عمل خواهد آمد. به طور کلی یافته های این مطالعه نشان می دهد که آمایش سرزمین و نظام های کشاورزی پایدار طبق ضوابطی با نگرش بازده پایدار و درخور، برحسب توان و استعداد کیفی و کمی سرزمین برای استفاده های مختلف انسان در سرزمین، به تعیین نوع کاربری از سرزمین می پردازد تا به سهولت به توسعه پایدار روستایی دست یافت.