سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی توسعه پایدار کشاورزی و محیط زیست سالم

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

روح اله ماقبل – دانشجوی دکترای توسعه کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینای همدان.
کریم نادری مهدیی – استادیار گروه ترویج و آموزش کشاورزی، دانشگاه بوعلی سینای همدان.
حبیبه یوسفی دستجرد – دانشجوی دکترای برنامه ریزی روستایی، دانشگاه شهید بهشتی.

چکیده:

سرزمین یک منبع محدود و آسیب پذیر است، اما بسیاری از سودمندی های آن اگر درست مدیریت شود و استفاده صحیحی از آن به عمل آید، طولانی و قابل تجدیدند.آمایش سرزمین در واقع شامل اقدامات ساماندهی و نظام بخشی به فضای طبییی، اجتماعی واقتصادی در سطوح ملی و منطقه ای است که براساس تدوین اصلی ترین تهت گیرییای توسیعه بلندمیدت کشیور در قالیب تلفییق برنامه ریزیهایی از بالا و پایین و با تکیه بر قابلیت ها، توانمندیها و محدودیتهای منطقه ای در یک برنامه ریزی هماهنگ و بلندمدتصورت می گیرد این رویکرد زمینه تعامل میان سه عنصر انسان، فضا و فعالیت و ارائه چیدمان منطقی فعالیت ها در عرصه سرزمینرا فراهم می کند. در این تحقی سعی شده است با تبیین چالشهای توسعه پایدار روستایی و تبیین مفهومی آمایش سرزمین ، به اهمیت توته بیش از پیش به کاربرد آمایش سرزمین در نظام برنامه ریزی کشور پرداخته شود.