سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: ششمین همایش ملی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

محمد شنگلی نجف آبادی – دانشجوی کارشناسی ارشد ترویج و آموزش کشاورزی ، دانشگاه کشاورزی و منابع ط

چکیده:

در سال های اخیر دانش نوین کشاورزی با معرفی فناوری های جدید در عین حال که باعث افزایش تولید و بهبود وضع کشاورزان و روستاییان شد ، آسیب های جبران ناپذیری به محیط زیست و منابع طبیعی وارد ساخت . بحران های مختلف زیست محیطی مانند افزایش دمای کره زمین ، کم آبی ، آلودگی هوا و نابودی گونه های گیاهی و جانوری ، تصمیم گیرندگان و سیاست گذاران برنامه های توسعه ای را بر آن داشت تا در رویکرد های خود تجدید نظر کنند . در این میان دانش بومی کشاورزی به عنوان دانشی که سابقه ای چند هزار ساله در استفاده از اکوسیستم ها ، بدون تکیه بر نهاده های خارجی به منظور برآورده ساختن نیاز های انسان دارد ، مورد توجه قرار گرفت . پژوهش حاضر که به روش مروری-تحلیلی انجام شده است ، سعی بر آن دارد تا علاوه بر تبیین مفهوم دانش بومی کشاورزی ، به بررسی چالش های استفاده از دانش نوین کشاورزی بپردازد و اهمیت توجه به دانش بومی کشاورزی و راه های حفظ و استفاده از آن را بیان کند .