سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: دوازدهمین همایش ملی ارزیابی اثرات محیط زیستی ایران

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

محسن صیدالی – دانشآموخته دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستائی، دانشکده علوم زمین دانشگاه شهید بهشتی تهران، کارشناس آمایش و برنامهریزی،استانداری تهران
قدیره جهانشاهی – کارشناسی ارشد محیطزیست، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد چالوس، کارشناس برنامهریزی شهری و آموزش، استانداری تهران
حسن گلمحمدی –

چکیده:

آمایش سرزمین، نحوه و چگونگی آرایش، تنسیق و تنظیم فضا میباشد که بازیگران اصلی و عناصر عمده آن را انسان، فضا، فعالیت و منابع تشکیل میدهد. هدف نهایی و غایت آمایش در هر سرزمین تحقق عدالت فضائی از طریق برقراری توسعه متوازن درون و بین مناطق جغرافیائی است. تحقق توسعه منطقهای و حاکمیت برنامهها و اهداف آمایش سرزمین، نیازمند الزامات و ضرورتهائی در ابعاد مختلف محیطی – اکولوژیک، اقتصادی، اجتماعی -فرهنگی، حقوقی – قانونی و نهادی – ساختاری میباشد. در این پژوهش که از نوع توسعه ای – کاربردی میباشد از روش میدانی و کتابخانهای در جهت گردآوری دادهها و از روش توصیفی – تحلیلی برای تجزیه و تحلیل یافته ها بهره گرفته شده است. همچنین این پژوهش در تلاش است تا ابتدا با تبیین ماهیت و اهداف آمایش سرزمین و ابعاد توسعهی منطقهای، وضعیت توسعه منطقه جنوبغرب کشور را به طور اجمالی بررسی نموده و سپس ضرورتها و الزامات ملی، منطقهای تحقق این مقولات را در ناحیه جنوبغرب کشور و با تأکید بر استان چهارمحال و بختیاری مورد واکاوی قرار دهد.