سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: نخستین همایش ملی آرمان شهر ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

محمد مهدی گودرزی سروش – عضو هیأت عملی دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان
نگار مهدی تبار آری – دانشجوی ارشد معماری دانشگاه گیلان

چکیده:

بشر به دلیل ذات کمال گرایی که دارد، از دیرباز در پی ساخت آرمانشهری مطابق با افکار و علایق خویش بوده است. در هر دوره ی تاریخی، متفکران، مدینه فاضله ای را به تناسب آرمان های خودشان ترسیم نموده اند. اما هیچ یک به معنای واقعی آرمانی، کامل و بدون نقص نبوده اند. این امر به دلیل ماهیت عقل انسان است که چون محدود به دایره ی زمان و مکان است، ناگزیر دید جامعی ندارد و نمی تواند طرحی بدون نقص ارائه دهد. با گذر زمان و گاهی حتی در همان زمان کاستی های آرمانشهر های ترسیم شده توسط متفکران رخ نمود. انسان روح الهی دارد و باید محیط زندگی اش و آرمانشهری که برای وی ترسیم می شود تناسب با این روح لایتناهی داشته باشد. از این رو بهترین منبع الهام برای ترسیم آرمانشهر حقیقی، تعالیم آسمانی و بهره گیری از ادیان است. از آنجایی که کاملترین دین، اسلام است، در این نوشتار تلاش شده است تا با بهره گیری از فرامین دین اسلام به خصوص آن چنان که در قرآن و نهج البلاغه آمده است، دورنمایی از آرمانشهر اسلامی ترسیم گردد.