سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی آموزش در ایران ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

مرتضی خرمی – استادیار ، دکتری علوم قرآن و حدیث و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی و
مسعود یوسف زاده – استادیار، دکتری مدیریت آموزشی و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واح

چکیده:

روششناسی نظام آموزشی حوزه های علمیه و بررسی نقاط قوت و ضعف آن، میتواند دست مایه و کمککار برنامهریزان آموزشی و درسی، و در نهایت مدیریت نظام آموزشی حوزه در جهت افزایش کیفیت فعالیت های آموزشی و پژوهشی باشد. روشهای نظام آموزشی در حوزه را میتوان به دو دسته فرایندی و ساختی تقسیم نمودکه هر یک دارای مزیتهای نسبی و چالشهایی است. این مقاله که به روش توصیفی- تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانها ی و مشاهدات مؤلفان نگاشته شده، درصدد است ضمن بررسی مزیت های نظام آموزش حوزوی نسبت به دانشگاه ها و مؤ سسا ت آ موزش عالی ، برخی ازچالش – های آن را که به کاستن از کیفیت آموزش و کارآمدی نیروی انسانی منجر می شود، فرادید صاحبنظران و برنامهریزان حوزه قرار دهد. رابطه صمیمانه و عاطفی استاد و شاگرد، پیشمطالعه و مباحثه دروس توسط شاگردان ، مطالعه دقیق و کامل مباحث کتاب درسی ازجمله مزایا و طول ی بودن دوره تحصیل، دشواری و روزآمدنبودن بسیاری از مباحث و کتب درسی، مدرک گ ر ا ی ی ا ز م ه م ترین چالش های پیشروی تحصیل در حوزه های علمیه و مراکز تخصصی وابسته بهشمار میآیند.