مقاله شیوع و نوع آلوآنتی بادی های گلبول قرمز در بیماران نیازمند به خون مراجعه کننده به بیمارستان نمازی شیراز در سال ۱۳۸۹ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۲ در فصلنامه پژوهشی خون از صفحه ۲۳۹ تا ۲۴۵ منتشر شده است.
نام: شیوع و نوع آلوآنتی بادی های گلبول قرمز در بیماران نیازمند به خون مراجعه کننده به بیمارستان نمازی شیراز در سال ۱۳۸۹
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آنتی ژن ها و آنتی بادی های گلبول قرمز
مقاله آزمایش های سرولوژیکی
مقاله تزریق خون

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قربانی علی آبادی الهام
جناب آقای / سرکار خانم: توسلی علیرضا
جناب آقای / سرکار خانم: قره باغیان احمد
جناب آقای / سرکار خانم: کسراییان لیلا
جناب آقای / سرکار خانم: خادمی ریحانه
جناب آقای / سرکار خانم: طالعی ابوالفضل

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: آلوایمونیزاسیون در بیماران با سابقه تزریق خون مزمن، شایع است (حدود ۶۰%). این مشکل در بیمارانی که به صورت مزمن خون دریافت نمی کنند، کمتر و حدود ۲%-۱% است. آلوایمونیزاسیون، عامل چندین مشکل از تاخیر در فراهم نمودن خون سازگار تا واکنش های همولیزی تاخیری پس از تزریق خون می باشد. هدف این مطالعه، بررسی شیوع و نوع آلوآنتی بادی های گلبول های قرمز در بیماران نیازمند خون بیمارستان نمازی شیراز بود.
مواد و روش ها: در یک مطالعه مقطعی گذشته نگر، شیوع آلوآنتی بادی ۳۴۸۷ بیمار بدون سابقه تزریق مزمن خون، با آزمایش غربالگری آنتی بادی و شناسایی نوع آنتی بادی با آزمایش پانل سل، بررسی گردید. برای بیماران دارای آلوآنتی بادی، اطلاعاتی نظیر سن، جنس، سابقه تزریق خون و جراحی جمع آوری و نتایج با استفاده از نرم افزار ۱۵ SPSS و آزمون کای دو، با اطمینان ۹۵% پردازش و تحلیل شدند.
یافته ها: از ۳۴۸۷ بیمار، ۲۸ نفر دارای آلوآنتی بادی بودند، بنابراین شیوع آلوآنتی بادی ۰٫۸% برآورد گردید. شایع ترین آلوآنتی بادی های مهم بالینی به ترتیب: ۶ anti-K مورد (۲۳%)، ۴ anti-E مورد (۱۵%) و۳anti-C  مورد (۱۱%) بودند (شایع ترین آلوآنتی بادی مهم بالینی در مردان anti-K و در زنان anti-C بود).
نتیجه گیری: در این مطالعه شیوع آلوآنتی بادی به سن و جنس بیماران بستگی نداشت و در افراد با سابقه تزریق خون و عمل جراحی بیشتر بود. از عوامل موثر در شیوع بیشتر این آلوآنتی بادی ها، شیوع بالاتر آنتی ژن های مربوطه در جمعیت، قدرت آنتی ژنسیته بالاتر و فقدان انجام آزمون سازگاری و تعیین گروه برای این آنتی ژن ها می باشد.