مقاله شیوع درماتیت سرکری در شالیکاران نواحی مرکزی استان مازندران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۲ در علوم آزمایشگاهی از صفحه ۵۷ تا ۶۱ منتشر شده است.
نام: شیوع درماتیت سرکری در شالیکاران نواحی مرکزی استان مازندران
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تریکوبیلارزیا
مقاله شیستوزومای پرندگان
مقاله درماتیت سرکری
مقاله خارش شالیکاران

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رحیمی اسبویی بهمن
جناب آقای / سرکار خانم: فخار مهدی
جناب آقای / سرکار خانم: قربانی ابوذر
جناب آقای / سرکار خانم: پورحاجی باقر مریم
جناب آقای / سرکار خانم: پقه عبدالستار
جناب آقای / سرکار خانم: شهناسی پرستو
جناب آقای / سرکار خانم: رضایی مهسا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: درماتیت سرکری یا خارش شناگران نوعی ضایعه پوستی ناشی از ازدیاد حساسیت، همراه با خارش است، که در اثر نفوذ سرکر (مرحله لاروی) انگل شیستوزومای حیوانی نظیر شیستوزومای پرندگان و نشخوارکنندگان خصوصا جنس تریکوبیلارزیا در پوست ایجاد می شود. با توجه به وجود هر دو میزبان واسط و نهایی این انگل در شمال کشور، این مطالعه به منظور تعیین شیوع درماتیت سرکری در شالیکاران نواحی مرکزی استان مازندران انجام گرفت.
روش بررسی: برای انجام این مطالعه توصیفی – مقطعی، با مراجعه به زیستگاه پرندگان مهاجر آبزی در روستاهای توابع شهرستان های ساری، بابل، قائمشهر و سوادکوه، دست و پای ۶۵۰ شالیکار از مناطق مذکور از نظر بالینی به منظور شناسایی موارد بیماری مورد معاینه قرار گرفت. همچنین علائم و شکایات بیماران در پرسشنامه ثبت شد.
یافته ها: در مجموع ۷۷٫۵ درصد از افراد که به طور دائم در تماس با آب بودند به درماتیت سرکری مبتلا بودند. تمامی مبتلایان مذکر بوده و اغلب آنها افراد بومی بودند.
نتیجه گیری: شیوع بالای درماتیت سرکری در شالیکاران این مناطق، این بیماری را به عنوان یک معضل بهداشتی تبدیل نموده و همچنین مطرح کننده بازپدیدی بیماری در نواحی تحت بررسی می باشد. لذا می توان با افزایش آگاهی شالیکاران و ارائه راهکارهای مناسب برای پیشگیری و کنترل بیماری و همچنین بهسازی مناطق آلوده سبب ارتقا وضعیت بهداشتی منطقه شد.