سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: همایش ملی صدسال معماری و شهرسازی ایران معاصر

تعداد صفحات: ۲۲

نویسنده(ها):

مینا رضایی – دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری

چکیده:

دوره پهلوی دوم ۱۳۲۰-۱۳۵۸ دوره ای است که شهرسنتی به تدریج درحال گذار به شهر مدرن است تغییرات اجتماعی و فرهنگی این دوره با شکل گیری نهادهای اجتماعی مانند کلانتری و وزارتخانه ها و … آغاز میشود برنامه ریزی شهری نیز دراین دوره با تاسیس سازمان برنامه درسال ۱۳۲۷ شکل نهادی می یابد و برنامه های توسعه عمرانی برای شهر تهیه می شوند دراثر این برناه ها شهرگسترشی کم نظیر را تجربه می کند شهرهای مدرن مانند تهران با موقعیت هایکاری بهتر و شرایط زندگی بهتر آمال آرزوهای ساکنین شهرهای اطراف و روستائیان می شونددرنتیجه جمعیت این شهرها افزایش می یابد و تفاوت ها بین شمال و جنوب شهر براساس طبقه اجتماعی شکل میگیرد شه ردراین دوره قهرمان اصلی بسیاری از داستانهاست نویسنده دراین داستان ها تجربه افراد مختلف شهری را بیان می کند نویسندگان این دوره که عمدتا بومی گرا هستند مدرنیسم غربی درکالبد را بدون تغییر جامعه مورد انتقادقرار داده و مدرنیته ای را پیشنهاد می دهند که منطبق برارزشهای فرهنگی ایران باشد.