سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: همایش ملی صدسال معماری و شهرسازی ایران معاصر

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

احسان دانش فر – کارشناس ارشد طراحی شهری
مصطفی خدابین –

چکیده:

براساس تحقیقات به عمل آمده توسط سازمان ملل متحد درهرثانیه سه نفر و روزانه حدود ۲۵۰هزار نفر برجمعیت جهان افزوده می شود که خود عاملی برافزایش شهرنشینی است برپایه همین تحقیقات حدود ۹۵ درصد رشد جمعیت درکشورهای رو به توسعه اتفاق می افتد که کشور ایران جزئی ازاین کشورهاست درایران همره با نفوذ استعمار و از سال ۱۳۰۰ به بعد شهرنشینی و شهرسازی توسط دولت وارد مرحله تازه ای شد اما آغاز دگرگونی های شدید و تاثیر پذیری از رشد سرمایه داری را میتوان از اوایل حکومت پهلوی دانست چرا که درزمان حکومت قاجار سرمایه داری نتوانست آن طور که می خواست براقتصاد و جامعه ایران حاکم شود به طور کلی تجربه ایران درایجاد شهرهای جدید دردو مقطع زمانی قبل و بعدازانقلاب و دردو زمینه شهرهای مسکونی و مرتبط با واحدهای صنعتی و نفتی قبل ازانقلاب و حرکت جدید برنامه ریزی و طراحی شهرهای جدید بعدازانقلاب قابل بررسی است اما برنامهریزی و طراحی شهرهای جدید یک فرایند بوده و اجزای آن به مثابه عواملی دریک جریان و سیستم پویا درحال تاثیر و تاثرهستند.