سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: شانزدهمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

محمد نادی فتح – دانشجوی کارشناسی ارشد زمین شناسی- تکتونیک دانشگاه بیرجند
ابراهیم غلامی – استادیار گروه زمین شناسی دانشگاه بیرجند
محمد مهدی خطیب – دانشیار گروه زمین شناسی دانشگاه بیرجند
غلامرضا نوروزی – استادیار گروه معدن دانشگاه بیرجند

چکیده:

در تمامی پهنه بندی های خطر زمین لرزه، شهر بشرویه جزء مناطق با پتانسیل بالای لرزه خیزی قرار دارد. در این منطقه دو گروه زمین لرزه قابل شناسایی است: یکسری زمین لرزه ها سازوکار فشاری دارند و بر روی گسلهای معکوس قرار میگیرند. سری دوم کانون های زمین لرزه ای زمین لرزه های فشاری – برشی اند که بر روی گسلهای امتداد لغز عمل می کنند. اغلب این زمین لرزه ها دو روند غالب شمالی- جنوبی و شمال خاور- جنوب باختر را نشان می دهند. که زلزله های با روند شمالی جنوبی مربوط به گسل های اسفندیار و شتری و زلزله های با روند شمال خاور- جنوب باختر در جنوب شهرستان بشرویه مربوط به پهنه گسلی قنبر آباد می باشد. زمین لرزه های گستره مورد مطالعه توأم با دگرریختی سطحی بوده و بعضاً روی اینها گسله های قدیمی فعالیت دوباره انجام داده اند. در این گستره مناطقی وجود دارد که گسله های جدید در اثر دگر- شکلی زمینلرزه ای بوجود آمده اند، یعنی گسله هایی که در اثر دگرشکلی تکتونیکی در محلی که گسله قدیمی وجود نداشته شکل گرفته اند. در باختر بشرویه و در فرازمین شتری، الگوی گسلش شامل گسل های طولی پرشیب در بخش های میانی و گسل های راندگی در بخش های خاوری و باختری می باشد که گسل جدید ارسک با سازوکار غالب راستگرد در این گستره معرفی شده است. هم چنین گسل های اسفندیار، شتری، ، قنبر آباد، طبس و دشت بیاض، به عنوان فعالترین سرچشمه ها در این محدوده معرفی شده اند. که گسل اسفندیار در فاصله تقریبا ۱۷ کیلومتری از شهرستان بشرویه و طول غیر پیوسته ۸۰ کیلومتری با میزان شتاب ۰/۲۵m/s^2 بیشترین شتاب را نسبت به سایر گسل ها به شهرستان بشرویه وارد می کند.