در پایان دهه ۷۰، آموزش مجازی در دستور کار دانشگاه تهران قرار گرفت و پروژه هایی تحت این عنوان آغاز شد. در سال ۱۳۸۰ سایت آموزش مجازی دانشگاه تهران با ارائه ۹ درس برای دانشجویان روزانه دانشگاه راه اندازی شد و از نیم سال اول تحصیلی همان سال، بهرهبرداری از آن آغاز شد. در همان سال وزارت علوم، تحقیقات و فناوری از تأسیس دانشگاه اینترنتی خبر داد که تحت نظر آن وزارت ولی به صورت مؤسسه غیر انتفاعی نوع اول در سراسر کشور خدمات آموزشی ارائه خواهد داد.

به دنبال آن تعدادی از دانشگاه ها اعلام کردند که راه اندازی آموزش الکترونیکی را جزو برنامه های خود قرار داده اند و در حال حاضر تعدادی از آنها دروسی را به صورت تک درسی برای دانشجویان حضوری خود ارائه کرده اند و اکنون نیز مراکز آموزش مجازی در همین دانشگاه ها تاسیس شده که اقدام به پذیرش و آموزش الکترونیکی داوطلبان می کنند. این نکته در خور توجه است که باید با پشتیبانی فرهنگی و فرهنگ سازی افراد را قبل از دانشجو شدن با فضای دانشگاه مجازی آشنا کنیم تا بدنبال پذیرش مسوولیت در فرآیند آموزشی باشند. لذا پشتیبانی های فرهنگی نیز در آموزش مجازی ضروری است. شکی نیست که در راه رفتن به سمت جامعه اطلاعاتی به ناچار بسیاری از زوایای پنهان و آشکار صورت بندی جوامع دستخوش تغییرات ساختاری خواهند شد.

مقوله آموزش نیز از این تغییرات در امان نیست. اطلاعات ابزار قدرتمندی در دست صاحبان قدرت است که از طریق آن هژمونی خود را به طور خزنده در لایه های مختلف فرهنگی – اجتماعی جوامع می گسترانند. از سویی با فراهم آمدن امکانات نرم افزاری و سخت افزاری، این فرصت فراهم شده است تا با توجه بیشتر به فعالیت های مبتنی بر فناوری اطلاعات، زمینه ی رشد، پرورش و باروری استعدادها فراهم شود. از این رو نویسندگان این مقاله به دنبال شناسایی عوامل کلیدی موفقیت در یادگیری الکترونیکی در دانشگاه ها و مراکز آموزشی عالی کشور از نقطه نظر دانشجویان مقاطع تحصیلات تکمیلی بوده اند. همچنین این مطالعه در طبقه بندی عوامل حیاتی در پیشبرد یادگیری الکترونیکی و تعیین عوامل اصلی درون هر طبقه، شاخص هایی را به کار میگیرد