سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دهمین همایش بین المللی سواحل، بنادر و سازه های دریایی

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

مریم نوری بالانچی – کارشناس ارشد مهندسی منابع طبیعی شاخه تکثیر و پرورش آبزیان، دانشگاه آز
فریدون عوفی – عضو هیئت علمی و رئیس روابط بین الملل و تشکلهای خصوصی موسسه تحقیقات شی
حامد منوچهری – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بابل، ایران -دانشگاه آزاد اسلا
سمانه نوری – کارشناس فنی و مهندسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، ایران

چکیده:

اگر چه نواحی ساحلی کمتر از ۱۵ % سطح کره زمین را اشغال می کنند، اما بیش از ۶۰ % مردم جهان را در خود جای داده اند. این نواحی به عنوان منطقه بینابینی (اکوتون) تعریف شده اند که شدت و آسیب پذیری بیشتری نسبت به دیگر اکوسیستمهای خشکی دارند که افزایش فشارناشی از فعالیتهای انسانی در این مناطق می تواند سبب کاهش کیفیت زیستگاهها، تنوع زیستی و از بین رفتن انواع زیستگاههای حساسساحلی شود. یکی از جدید ترین مدل ها برای طبقه بندی و کدبندی زیستگاهها، سیستم طبقه بندی استاندارد اکولوژیک ساحلی دریایی Marine – Coastal Ecological Classification Standard) CMECS است که هدف اصلی آن طبقه بندی واحدهای اکولوژیکی و زیستگاهی با تأکید برکوچکترین واحد اکولوژیک و زیستی تحت عنوان بیوتوپBiotope) با یک شکل استاندارد ساده می باشد. این مدل از سوی سازمانNOAA آمریکا ابداع و به کار گرفته شده است. این تحقیق طی یک دوره یک ساله و چهار بار بررسی میدا نی فصلی (جهت مشخّص نمودن تأثیرات احتمالی ناشی از تغییرات آب و هوایی فصول) با هدف شناسایی، طبقهبندی و کدبندی زیستگاههای ساحلی منطقه بابلسر- نوشهر در استان مازندران می باشد، که بر اساس استانداردهای اکولوژیکیCMECS و برای همسانی با معیارهای بین المللی طبقه بندی در راستای برنامه های راهبری ملّی شیلات و محیط زیست کشورمان ایران انجام گرفت که از دو گروه از لایه های اطّلاعاتی شامل اجزای ژئومورفولوژی سطحSGC) و اجزای پوشش زیستیBCC) مهمترین اطّلاعات جمع آوری شد.