• زمینه گرایی از محله آغاز می شود، به ناحیه و بخش های شهری می رود و در سطح شهر مطرح می شود. اما آن سان کـه پـا از شهر فراتر می نهد، تبدیل به منطقه گرایی می شود. منقه گرایی مقیاسـی کـلان و بـرون شـهری اسـت و از منطقـه ای جغرافیـایی حکایت دارد مه شهر و حومه و حتی شهرها و روستاهای هم جوار جزء آن اند.

در کل می توان گفت آغاز زمینه گرایی محله است. اما زمینه گرایی در دو جهت خرد و کلان بسط می یابد. زمینه گرایی در مقیاسی کلان به منطقه گرایی می رسد و در مقیاس خود، به حال و هوای درونی بنا.

 

  • منطقه گرایی به فرهنگ محلی، اقلیم و به طور ویژه ای به تکنولوژی به عنوان هسته خویش احترام می گذارد.

 

  • اصطلاح بومی گرایی اشاره به معماری دارد که در طی زمان در هر منطقه ای تکامـل مـی یابـد و بنابراینمحـدود بـه انـواع بنـا و تناسب های موجود است، در حالی که منطقه گرایی مدرن اشاره به تفسیری معاصر از معماری های محلی دارد و محدود به تناسـب یا انواع بنا یا فنون به کار رفته نمی شود.