سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: نخستین همایش ملی ادبیات فارسی و پژوهشهای میان رشته ای

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

عطیه اسدالهی همدانی –
سیدعلی هاشمی فرد –

چکیده:

شعرفروغ فرخزاد وسیلویا پلات را کراراٌ از گونه ی شعراعترافی (Confessional)خواندهاند. با وجود شباهتهای فراوان درزندگی خصوصی و اشعار این دو شاعر تفاوت های چشمگیری نیز میان آنها دیده می شود. هدف این جستار بررسی تطبیقی جنبه های اعترافی اشعار این دو شاعر و زمینه های فرهنگی به وجود آورنده تفاوت های میان آنها می باشد. هردوشاعر تحت فشار جامعه ی مرد سالارخود که زن را محکوم به سکوت می-کند راهی یکسان برای ابراز هویت خویش برمی گزینند: هردو به زبان اعتراف پناه می برند. زبانی که نه تنها در صراحت زنانه ی خویش به نوعی اعتراض علیه جامعه ی سرکوبگردست میزند، در ظاهر شخصی گویی وزبان محاورهای مفاهیم عمیق تری را مطرح می کند. و از طرفی هر دو به زبانی تصویری وتمثیلی روی می آورند. با وجود تجربه ی جمعی زن بودن که منجر به شباهت های زیادی بین این دوشاعر شده است، پس زمینه های فرهنگی و اعتقادی در جاهایی تفاوت هایی اساسی نیز میان اشعاراین دو ایجاد کرده است. فرخزاد در دفترهای اولیه خود به نوعی اعتراض سطحی دست میزند و در دورهی تکامل شعری خود به گونه ای از تفکر سنتی وحدت ذات و تکثر صورت روی می آورد که متأثراز فرهنگ عرفانی – اسلامی شعر فارسی است. وی با تأکید خود بر عدم توجه به صورت ظاهری شعر سعی در برقراری ارتباطی معنوی میان اجزا شعر خود(بخصوص تصاویر) دارد. از طرفی، پلات شعر خود را آکنده از ارجاعاتی به وقایع جنگ جهانی دوم می کند و تلاش می کند با بهره گیری از فرهنگ اسطورهای مغرب زمین نوعی وحدت صوری(در مقابل وحدت معنوی شعر فرخزاد) در برابر آشفتگی و سرکوب گری دنیای مدرن مرد سالار به وجود آورد.