سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی سازه، زلزله و ژئوتکنیک

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

امیرمسعود حسینی – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد نوشهر
مصطفی محمدی – دانشجو فوق لیسانس مهندسی عمران,گرایش خاک و پی,دانشگاه گیلان
جواد کوزه گرکالجی – فوق لیسانس مهندسی مکانیک,دانشگاه محقق اردبیلی

چکیده:

مطابق آیین نامه ی طراحی لرزه ای ساختمان های سازه ای بر مفهوم افزایش ظرفیت مقاومتی سازه ها در مقابل زلزله با بکارگیری دیوار های برشی قاب های محکم شده یا قاب های لنگر مقاوم پایه ریزی شده اند. هرچند این شیوه ی مرسوم باعث افزایش شتابطبقات در ساختمان های صلب و یا افزایش تغییر مکان های طبقات در ساختمان های نرم خواهد شد، که در پی آن اجزاء داخل ساختمان و ترکیبات غیر سازه ای در طی زلزله دچار آسیب های قابل توجهی خواهند شد. به منظور کاهش این تغییر مکان ها میتوان علاوه بر کاهش شتاب طبقات مفهوم سیستم لرزه جدایش که به طور فزاینده ای در حال افزایش است مورد پذیرش واقع شدهاست. از سیستم لرزه جدایش به عنوان کنترل کننده ی عامل خارجی استفاده می شود همان طور که در مقابل حرکات سازه ای قابل استفاده است و فقط یک عامل خارجی نخواهد بود اما دارای یک طراحی خاص است که در سطح تماس پایه ستون و یا در داخل ستون که می تواند باعث کاهش انتقال نیروها از زمین شود