سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

رودین علیپور حیدرلو – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد ارومیه
سعید خوش نیت – دکتری معماری عضو هیت علمی دانشگاه آزاد اسلامی ارومیه،

چکیده:

تاریخچه پیدایش مدارس در کشورهای مختلف متفاوت است . در ایران باستان آموزش وجود داشته است . همچنین در زمان هخامنشیان آموزش در خانواده ، جوار مراکز مذهبی و دربار صورت می گرفته است . در زمان ساسانیان آموزش درباریان وجود داشته و دانشگاه جندی شاپور در زمان اردشیر بابکان تاسیس شده است . از آغاز قرن چهارم و در طول قرن پنجم هجری قمری ، تحولاتی در تشکیلات آموزش و پرورش ایران به وجود آمد . بدین طریق که ساختمان های مساجد ، از شکل ساده خود خارج شده و در آنها حوزه های درس و اتاقهایی برای سکونت طلاب علم بوجود آمدند . بتدریج در جوار مساجد ، مدارس بوجود آمدند. از جمله مدارس آن زمان ، باید مدارسی را نام برد که حسن بن قاسم معروف به داعی صغیر در آمل تاسیس کرد . به دنبال آن مدارسی به نام نظامیه ، بوسیله خواجه نظام الملک طوسی در سراسر امپراتوری اسلامی سلجوقی به وجود آمدند.در کشور ما مهمترین مراکز تعلیم و تربیت از صدر اسلام تاکنون خانواده ، مسجد ، مکتب و مدرسه بوده است . تاسیس مدارس به سبک جدید از حدود ۱۶۰ سال پیش در زمان قاجاریه مورد توجه بوده است . تاسیس دارالفنون در سال ۱۲۳۰ شمسی و توسعه مدارس ایران در برخی از شهرستان های بزرگ را می توان سرآغاز معرفی نظام جدید مدارس و از اقدامات مهم فرهنگی دانست. لذا در این مقاله تلاش شده تا با بررسی سیر تحولات مدارس در کشورمان قبل از ۱۳۰۰ شمسی تا امروز و با در دست داشتن گونه شناسی مدارس در طی این سالها و شناخت تغییرات در این بخش به شناسایی مفاهیم از دست رفته در این فضا پرداخته شود . روش انتخابی در تحقیقات بصورت میدانی و اسنادی خواهد بود.