سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی مدیریت بحران

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

امیرحسن یزدان نیاز – کارشناسان ارشد برنامه ریزی شهری و منطقه ای
زینب سادات مطهری –

چکیده:

درگذشته تمایل غالب درواکنش به تهدیداتی که ازجنس زلزله ارایه راه حلهای مهندسی بودها ست درحالیکه روی دیگر مساله شرایطی استکه بحران را به وجود می آورد یعنی مفهوم جامع آسیب پذیری سراسری Global Vulnerabilityکه حوزه هایی فراتر از بخش فیزیکی را دربرمیگیرد برخلاف تهدیدات آسیب پذیری سراسری شرایطی استکه ساخته می شود تجمع می یابد و درطول زمان باقی می ماند و کاملا به جنبه های اجتماعی و سطح توسعه یافتگی جوامع مرتبط است از دهه ۱۹۸۰ و بخصوص ۱۹۹۰ محققان علوماجتماعی به نقد رویکرد علوم طبیعی درمورد بلایای طبیعی پرداختند به طور کلی طبق نگرش این دسته از محققان آسیب پذیری یک خصوصیت اجتماعی نیز دارد و فقط به خسارت های فیزیکی و جمعیتی محدود نمی شود از این منظر بلا وقتی اتفاق می افتد که خسارت های آن ازظرفیت جامعه برای مقابله تطبیق و با برگشت به حالت طبیعی ناشی از اثرات سانحه تجاوز ناید به عبارتی کلی تر آسیب پذیری عبارتست از قابلیت خسارت پذیری و همچنین ضرری که سیستم به علت فشارهای ناشی از تغییر محیطی و اجتماعی متحمل می شود.