سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: ششمین همایش ملی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

رقیه کریمی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی محیط زیست ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهر
سپیده سمیع – کارشناس محیط زیست، دفتر HSE وزارت صنعت معدن و تجارت
شاهین محمدنژاد – دکترای مهندسی محیط زیست، عضو انجمن ارزیابی محیط زیست ایران

چکیده:

در دهه ۱۹۸۰ سیاست های تغییر سوخت در مقیاس کامل برای حفظ کیفیت هوا در کره جنوبی راه اندازی شد. تصویب استاندارد حداکثر غلظت گوگرد سوخت در سال۱۹۸۱، ممنوعیت استفاده از سوخت جامد و الزام استفاده از سوخت پاکتر بترتیب در سال های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۸ تصویب شدند و تا به امروز هم پا بر جا هستند. اگرچه این سیستمها دارای انعطاف پذیری کمی در کاربرد هستند، لیکن تاثیر قابل توجهی در بهبود کیفیت هوا داشته اند و اساساً در گروه اقدامات محدود کننده مستقیم طبقه بندی می شوند. در اثر این تلاشها این حقیقت به اثبات رسیده است که غلظت SO2 و PM در شهرهای بزرگ، از آنچه که در دهه۱۹۸۰ اندازه گیری شده بود، پایین تر می باشد (و این در شرایطی است که توسعه شهری در همه ابعاد صورت پذیرفته است). بهرحال، این روشها دارای محدودیتهای در حوزه محیط زیست هستند،که بهبودهای قابل توجهی در کیفیت هوای شهرها را سبب می‌شوند. روش های محدودیت مستقیم مانند تنظیم حق انتخاب سوختها، یکی از محورهای اصلی مناقشات بر سر مسائل مربوط به افزایش هزینه‌های سوخت بوده است. از همه مهمتر، افزایش سریع عرضه خودرو منبع اصلی آلودگی را در شهرهای بزرگ از بخش صنعتی به بخش حمل و نقل انتقال داده است. بنابراین سیاست های گذشته تغییر سوخت که بر تأسیسات صنعتی متمرکز بود شروع به نشان دادن محدودیتهایی در بهبود کیفیت هوا در شهرهای بزرگ کرد. بمنظور رسیدگی به این مشکلات، دولت کره جنوبی یک برنامه بلند مدت در مناطق شهری در ابتدای سال ۲۰۰۰ تنظیم و اجرا نمود که در این مقاله مورد شرح قرار میگیرد. هدف از این تحقیق بررسی تجارب سایر کشورها در حوزه مدیریت نوع مصرف سوخت و مقایسه آن با تجارب کشور جهت یافتن پیشنهادات بهینه می باشد.