مقاله سقاخانه و سیر اندیشه ایرانیان در پس زمینه این نوع بنا؛ مطالعه موردی سقاخانه ارباب میرزای شهر کرد که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۹۲ در پژوهش های باستان شناسی ایران (نامه باستان شناسی) از صفحه ۳۷ تا ۵۶ منتشر شده است.
نام: سقاخانه و سیر اندیشه ایرانیان در پس زمینه این نوع بنا؛ مطالعه موردی سقاخانه ارباب میرزای شهر کرد
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سقاخانه
مقاله آب
مقاله اعتقادات
مقاله سقاخانه ارباب میرزا

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: زارعی محمدابراهیم
جناب آقای / سرکار خانم: حبیبی حسین

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
یکی از حوزه های جالب توجه کاربرد دانش باستان شناسی در بازسازی فرهنگ های بشری، پرداختن به چگونگی اندیشه ها، سنن و اعتقادات جوامع گوناگون است که در این بین بناهای مذهبی از مهم ترین منابع اطلاعاتی محسوب می شوند. در این تحقیق با بیان ویژگی های ظاهری سقاخانه، به پیشینه سنت های شکل گرفته پیرامون این نوع بنا و سابقه تقدس عنصری چون آب در ایران اشاره و بر این اساس به نمونه ای از تداوم سنت ها و ارزش های کهن در قالب جدید اسلامی در بین ایرانیان پرداخته شده است. در بخش اول در مورد ویژگی های سقاخانه ها و ارتباط این متغیرها با تداوم حیات ارزش های اجتماعی خاص در بستر فرهنگ ایرانی پرداخته شده است. در بخش دوم نیز سقاخانه ارباب میرزای ابوالفضل شهرکرد، نمونه ای قابل اعتنا از سقاخانه ها، معرفی شده و با مطالعه آن به بررسی نکات اشاره شده در بخش اول پرداخته گردیده است. در نهایت بر این اساس ملاحظه شده که این نکات در شکل، تزیینات و کاربرد این نمونه قابل پیگیری هستند. روش پژوهش این نوشتار توصیفی، تاریخی- تحلیلی است که بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و بررسی های میدانی انجام گرفته است. در نتیجه مشاهده شد که با مطالعه چگونگی سیر اندیشه پس زمینه سقاخانه ها و ریشه یابی هنجار و ارزش های پیش از اسلامی به چرایی پیدایش این نوع بنا، به عنوان شاخصه ای مهم در جغرافیای فرهنگی ایران پرداخته و نمونه ای از پایایی این باورها در بین ایرانیان مسلمان معرفی گردید. هم چنین از این رهگذر با پرداختن به نمادشناسی و معماری بنای سقاخانه، شناختی مستند از تداوم اندیشه ای قومی در کالبدی تازه برای پژوهشگران حاصل شده است. به استناد شواهد ارائه شده مبنی بر برجای ماندن جنبه مقدس بنای سقاخانه در جامعه امروزین با اندک تفاوت کارکردی و متروک نشدن آن ها و همین طور تغذیه هنر معاصر از اجزاء نمادین آن، مشخص می شود که الزام و هیمنه اجتماعی ارزش های کهنِ پشتیبان شکل گیری این نماد عینی، هم چنان پایدار و الهام بخش است و هم از این نگاه است که سقاخانه را گنجینه ای گران سنگ از اجزاء کهن و از دل تاریخ درخواهیم یافت که ویژگی های آن حکایت از تداوم باورهای مردمان یک جامعه در فراسوی اعصار دارد.