مقاله سطح پلاسمایی ویسفاتین زنان مبتلا به دیابت نوع ۲: مقایسه اثر دو نوع پروتکل تمرینی هوازی و مقاومتی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در اردیبهشت ۱۳۹۳ در مجله پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه از صفحه ۱۵۰ تا ۱۵۹ منتشر شده است.
نام: سطح پلاسمایی ویسفاتین زنان مبتلا به دیابت نوع ۲: مقایسه اثر دو نوع پروتکل تمرینی هوازی و مقاومتی
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ویسفاتین
مقاله تمرین هوازی
مقاله تمرین مقاومتی
مقاله زنان
مقاله دیابت نوع ۲

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: توفیقی اصغر
جناب آقای / سرکار خانم: حمزه زاده صبا
جناب آقای / سرکار خانم: مهدی زاده علیرضا
جناب آقای / سرکار خانم: ذوالفقاری محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
پیش زمینه و هدف: ویسفاتین از پروتئین های شبه انسولینی مترشحه از بافت چربی است که با چاقی و مقاومت انسولینی ارتباط دارد، اما تاثیر تمرینات ورزشی بر سطوح این هورمون نامشخص است. هدف تحقیق حاضر، مقایسه اثر دو نوع تمرین هوازی و مقاومتی بر تغییرات ویسفاتین در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ بود.
مواد و روش ها: ۴۵ نفر از زنان مبتلا به دیابت نوع ۲، به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در ۳ گروه قرار گرفتند. ۱۵ آزمودنی در گروه تمرین هوازی (۳ جلسه در هفته، ۵۰-۲۰ دقیقه در روز، با شدت ۶۰ تا ۸۰ درصد ضربان قلب بیشینه)، ۱۵ آزمودنی در گروه تمرین مقاومتی (۳ جلسه در هفته و به صورت ۳ ست، ۱۰ تکرار، با شدت ۵۰ تا ۶۵ درصد یک تکرار بیشینه) شرکت کردند و ۱۵ نفر گروه کنترل در طول دوره پژوهش هیچ گونه فعالیت بدنی نداشتند. نمونه های خونی در حالت ناشتا جمع آوری و جهت بررسی سطوح پلاسمایی ویسفاتین،انسولین،HbA1c  و گلوکز مورد استفاده قرار گرفت. برای محاسبه شاخص مقاومت انسولینی از معادله HOMA-IR استفاده شد.
یافته ها: تحلیل آماری داده ها نشان داد، که تمرین هوازی موجب کاهش معنی دار سطوح ویسفاتین شد (p 0.04) در حالی که تمرینات مقاومتی سطح ویسفاتین را به طور غیرمعنی داری افزایش دادند (p= 0.13) همچنین مقادیر شاخص های گلوکز، HbA1c، وزن، درصد چربی و شاخص توده بدنی در هر دو گروه تمرینی کاهش یافتند (p<0.05).
نتیجه گیری: تمرین هوازی در مقایسه با دیگر گروه ها موجب کاهش معنی دار سطوح ویسفاتین می شود که احتمالا ناشی از کاهش شاخص های آنتروپومتریک و گلیسمیک و افزایش غیرمعنی دار انسولین می باشد.