سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: سومین کنگره علوم ترویج و آموزش کشاورزی

تعداد صفحات: ۱۶

نویسنده(ها):

رحیم ساعی – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی تبریز)

چکیده:

آلوده ساختن محی طزیست بویژه آب، ناشی از برخی عملیات کشاورزی، اثرات مخربی بر محیط زیست خواهد داشت.جهت پیشگیری، می توان به آموزش کشاورزان اشاره کرد که اغلب به عنوان یکی از مهمترین عوامل فراموش شده می باشد. ترویج کشاورزی، نقش مهمی در آگاهی جامعه کشاورزی از پیامدهای برخی فعالیتهای کشاورزی بر محیط زیست دارد. این نهاد آموزشی باید نقش فعالتری در برنامه ریزی توسعه پایدار کشاورزی ایفا کند. ولی متأسفانه فعالیتهای ترویجی از برنام هریزی لازم برخوردار نم یباشند. بدین منظور جهت تدوین این برنامه، نیاز به شناخت سطوح دانش و پذیرش کشاورزان از مسائل زیس تمحیطی و منابع اطلاعاتی در دسترس کشاورزان شهرستان تبریز به عنوان هدف مقاله حاضر می باشد. در این مطالعه، روش تحقیق پیمایشی و نمونه گیری به صورت تصادفی طبق های انجام گرفت. مجموعاً ۱۵۰ کشاورز از شهرستان تبریز مورد مصاحبه قرار گرفتند. روایی صوری پرسشنامه توسط متخصصان، تأیید و در پایایی آن، از آزمون کرونباخ آلفا استفاده شد. جهت تحلیل داده ها از آمارهای توصیفی و استنباطی ( همبستگی پیرسون، آزمون تی ، ی و و کولموگروف- اسمیرنوف) استفاده شد. یافته ها نشان داد که اکثر کشاورزان، بیسواد بوده و داشتن تحصیلات بالاتر، کشاورزان را بیش از پیش در معرض کانالهای ارتباطی قرار می دهد. مروجان، بیشتر در دسترس افراد با تحصیلات بالاتر بودند. مسافرت کشاورزان به مناطق مجاور به عنوان بازدید و آموزش در حیطه بینشی نگرش مثبتی را در افراد در استفاده از کانالهای ارتباطی مختلف بوجود می آورد. دانش کشاورزان در زمینه مسائل زیس تمحیطی، خیلی ضعیف بوده و تعاونی های تولید در پذیرش کشاورزان از مسائل زیست محیطی، تأثیر بسزایی داشتند. تشویق کشاورزان به شرکت در کلاس های نهضت سوادآموزی، برنامه ریزی جهت مسافرت آنان به مناطق مجاور و تشویق به مشارکت بیشتر در این بازدیدها، اجرای کلاس های آموزشی و جلسات بحث برای مددکاران ترویجی و کشاورزان نمونه و تشویق آنان به آموزش سایر کشاورزان، تشویق کشاورزان به عضویت و مشارکت در تعاون یهای تولید، تنظیم و اجرای برنامه هایی جهت ارتباط مروجان با کشاورزان بیسواد، استفاده از رهیافتی مناسب به جای رهیافت متعارف ترویج، همگی از پیشنهادهای این مطالعه جهت دستیابی به توسعه پایدار کشاورزی می باشند.