سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: سیزدهمین همایش ملی صنایع دریایی ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مرتضی سبزیان – کارشناس ارشد حقوق جزا و جرم شناسی، قوه قضائیه، سازمان بازرسی کل کشور
هادی سبزیان – دانشجوی کارشناسی ارشد سازه های دریایی، دانشکده علوم و فنون دریایی دان
فرهود آذرسینا – استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشکده علوم

چکیده:

بر پایه کنوانسیون ۱۹۵۸ حقوق دریاها جزایر مصنوعی نم یتوانند پایه ای برای خط مبدأ باشند. کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها ایجاد یک دریای سرزمینی تا ۱۲ مایل را اجازه داده و اینکه چه نوع فعالیت هایی خلاف عبور بی ضرر می باشند را مشخص می نماید . براساس ماده ۸۷ این کنوانسیون، ساخت جزایر مصنوعی بجز موارد مغایر حقوق بین الملل عمومی از جمله مقاصد غیر صلح جویانه نظیر استقرار نیروهای نظامی و ایجاد مراکز استراق سمع و جاسوسی، مجاز شناخته شده است و کشورها اجازه دارند برای اه داف پژوهشی، تحقیقاتی و بهره برداری از منابع دریایی به ساخت این گونه جزایر در حوزه حاکمیتی خود مبادرت کنند. اما امروزه حرکت رو به رشد ساخت این جزایر به ویژه در منطقه خلیج فارس و پیچیدگی های زیست محیطی پدیدآمده، موجب طرح برخی نگرانی ها از این روند شده است. در این مقاله تصریح می گردد که طبق پیمان نامه حفاظت محیط زیست منطقه ای (راپمی) که از سوی همه کشور های ساحلی خلیج فارس در سال ۱۹۷۸ به امضا رسیده است هر نوع توسعه ای که حریم بین المللی آب های خلیج فارس را به خطر می اندازد، برای کشورهای همسایه ممنوع است همچنین با توجه به شرایط ویژه اکوسیستم خلیج فارس بر پایه مواد ،۱۹۳ و ۲۳۵ کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها که به مسئولیت دولت ها در قبال حفاظت از محیط زیست دریایی اشاره دارد، حقوق بین الملل منافع جامعه بین المللی را بر منافع دولت سازنده برتری می دهد.