سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش تخصصی توسعه کشاورزی استانهای شمالغرب کشور

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

پرویز گل پرور – دانشجوی کارشناسی ارشد توسعه روستایی دانشگاه تبریز و رئیس مرکز جهاد کشا
رضا ذبیحی طاری – کارشناس ارشد ترویج و آموزش کشاورزی معاونت ترویج و آموزش سازمان تحقیقا

چکیده:

مطابق آمار سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۸۵ حدودیک سوم جمعیت کشور درروستاها زندگی می کنند مردم مناطق روستایی در سراسر دنیا و بویژه درا یران نسبت به مناطق شهری بطور نسبی فقیرتر و از کمبود تسهیلات و امکانات زندگی رنج می برند روستا به عنوان سکونت گاهی برای زندگی بیش از ۲۰ میلیون نفر جمعیت محلی برای تامین مواد غذایی بیش از ۷۰ میلیون نفر جمعیت کشور از جایگاه ویژه اهی در برنامه های توسعه برخوردار است و توسعه روستایی به زعم نظر تعداد کثیری از صاحبنظران درمرکز برنامه های توسعه ملی قرار دارد هرچند درسالهای پس از انقلاب اسلامی فعالیت های متنابهی برای فقرزدایی از روستاها صورتگرفته اما کارشناسان معتقدند تنها رفع آثار فقر از روستاها و سیل کمک های مادی دولتی برای نوسازی و بهسازی روستاها دردی از توسعه نیافتگی روستاها را درمان نکرده بلکه بیشتر موجب وابستگی روستائیان به دولت و از دست دادن حس اعتماد به نفس و عزت نفس آنان میگردد دراین مقاله که به روش کتابخانه ای و با استفاده از تجارب نگارندگان طی سالها خدمت به مراکز برنامهریزی توسعه روستایی و همچنین مناطق روستایی و محروم کشور تالیف شده است ابتدا به تعاریف کلی با استفاده از نظر صاحبنظران توسعه روستایی و کشاورزی پرداخته و سپس انواع ساختارها وتشکیلات اجتماعی اقتصادی و فرهنگی از جمله شوراهای اسلامی تعاونیهای روستایی تعاونی های آب بران نظام صنفی کارهای کشاورزی و … در جوامع روستایی و نقش آنان را در آموزش خودیاری و توسعه نیروی انسانی و توسعه روستایی شناسایی کرده و نهایتا راهکارهای لازم را درخصوص تعامل این ساختارها با یکدیگر جهت نیل به اهداف توسعه کشاورزی و روستایی ارایه مینماید.