سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی آموزش در ایران ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

فرهاد رشیدی – کارشناسی ارشد آموزش زبان فارسی، پیام نور تهران
بهمن زندی – دکترای زبانشناسی همگانی

چکیده:

سبک های یادگیری در اوان کودکی به طور ناخودآگاه تحت تأثیر آمادگی های زیست شناختی فرد و کمتر از آن-عوامل محیطی شکل می گیرند. و به همین اعتبار در اکثر منابع در مورد سبک های یادگیری رویکردی منفعلانه ارائه می شود. گو این که سبک به عنوان عاملی فرا آموزشی است و قابلیت تغییر و برنامه ریزی را ندارد و بدین گونه جواز سلب مسؤولیت از عوامل دست اندر کار آموزش و حتی از متعلم به سادگی صادر می شود. تئورسین های سبک های یادگیری سه رویکرد را برای مطالعات در نظر گرفته اند. اما در اینجا ما با رویکرد دیگری به سبک یادگیری خواهیم پرداخت، که الزامات و اقتضائاتی را بر دوش معلم و نظام آموزشی می گذارد و پتانسیل های تغییر سبک در فراگیران را مدنظر قرار می دهد. روش مورد استفاده این پژوهش اسنادی تحلیلی است. ابتدا یکی از معروف ترین سبک های یادگیری به نام مستقل/وابسته به زمینه به عنوان بستر یا نمونه کار مورد تحلیل قرار گرفته سپس با توجه به نتایج، رویکرد مورد نظر ارائه می شود. رویکردی که در این پژوهش پیشنهاد می شود رویکرد ی است که می توان آن را فعال سازی سبک یا انطباق سبک نامید. فعال سازی سبک نه یک روش تدریس بلکه رویکردی است در جهت خودگردانی برای افزایش بهره وری آموزشی؛ و روش های تدریس، دستکاری محیطی و آموزش های خودگردانی و… به عنوان راهکارهای پیشنهادی برای این امر ارائه شده اند.