مقاله رویکرد پدیدارشناختی در شعر سهراب سپهری که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۹۲ در پژوهشنامه ادب غنایی (زبان و ادبیات فارسی) از صفحه ۱۲۱ تا ۱۴۲ منتشر شده است.
نام: رویکرد پدیدارشناختی در شعر سهراب سپهری
این مقاله دارای ۲۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سهراب سپهری
مقاله نقد پدیدارشناختی
مقاله روی آورد
مقاله فرمالیسم پدیدارشناختی
مقاله پدیدارشناسی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سام خانیانی علی اکبر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
اشعار سهراب سپهری از رازناکترین و پیچیده ترین آثار ادبیات نوین فارسی است. این پژوهش نشان می دهد که سپهری در چند دفتر آخر عمیقا تحت تاثیر دیدگاه های پدیدارشناختی قرار داشته شخصیت فکری، محتوا، زبان و سبک شعر او نیز دچار دگرگونی فراگیر شده بود. بسیاری از توصیه های نظری او همخوان با آموزه ها و آرای پدیدارشناسان بویژه ادموند هوسرل (۱۹۳۸-۱۸۵۹) است. حضور قاطع «من» متفکر شاعر در تعریف پدیده ها و ارائه گزاره ها، ابراز تردید در آموزه های عرفی، سنتی و علمی، به تعلیق درآوردن پیش فرض ها و رجوع به عین اشیا، تاکید بر فهم و ادراک پدیده ها، باز تعریف پدیده های مادی و انتزاعی، عادت گریزی، داشتن نگاه چند بعدی و توصیه به کشف و بعد پنهان پدیده ها، تعلیق دلالت واژگان، ارائه صورتگرایی متفاوت و تحولات بنیادگرایانه در محور همنشینی و جانشینی زبان و نیز ماهیت متفاوت «تنهایی» در پنج دفتر اخیر شعر سهراب سپهری از نشانه های رویکرد پدیدارشناختی اوست. پژوهش نشان می دهد وجود پربسامد و گاه هنجارشکنانه کلماتی مانند سفر، عبور، معنی، یعنی، آگاهی، تجربه، فهم، ادراک، بعد، جهت، سمت، ضلع، پشت و مواردی از این دست در اشعار اخیر سپهری در شبکه نشانه شناختی پدیدارشناسی قرار می گیرد.