مقاله رویکردی به ساماندهی کانون های حاشیه نشین شهری (نمونه موردی: شهرک بهار، شهر شیراز) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۸۹ در فصل نامه جغرافیایی چشم انداز زاگرس از صفحه ۱۱۹ تا ۱۳۰ منتشر شده است.
نام: رویکردی به ساماندهی کانون های حاشیه نشین شهری (نمونه موردی: شهرک بهار، شهر شیراز)
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سکونت غیر رسمی
مقاله ساماندهی
مقاله کلانشهرها
مقاله مشارکت
مقاله قشر اجتماعی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اشتیاقی علیرضا
جناب آقای / سرکار خانم: مهبودی محمود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
با افزایش جمعیت و مهاجرت به شهرها به خصوص در کشور های در حال توسعه هجوم به سوی کلان شهرها شروع می شود. در این کلان شهرها به خاطر عدم رشد و توسعه هماهنگ و موازی با رشد جمعیت نوع خاصی از سکونت صورت گرفته است. این نوع سکونت بدون پیروی از الگوی خاصی به دست ساکنان، که عمدتا گروه های کم درآمد هستند، شکل گرفته است. به نظر می رسد این نوع سکونت که سکونت غیر رسمی نامیده می شود، با سطح اقتصادی و شرایط سیاسی، اجتماعی حاکم بر کشورها رابطه مستقیم دارد. این سکونتگاهها، مأمن مردمی هستند که عمدتا در اقتصاد و خدمات شهری فعال می باشند، بی آنکه بهره ای از آن ببرند و پیچیدگی بافت های درونی و ساکن شدن اقشار اجتماعی خاص باعث گردیده تا اینگونه محلات به نوعی با تقابل و تضاد با محلات همجوار خود باشند. گرچه تحقیرهای اجتماعی، فقر و مسائل کالبدی (پیچیدگی و عدم نفوذپذیری و دسترسی به درون بافت) باعث جرم خیزی در برخی از این نقاط شده که غالبا این گونه جرائم ریشه در مسایل اقتصادی و فرهنگی دارد. مسائلی از این دست که سبب می شود این کانون ها به عنوان نقاط ناهنجار شهر شناخته شوند خود به خود می تواند منجر به معضلات متعدد دیگری شود، که بهای بیشتری را بر جامعه تحمیل می نماید. بنابراین ساماندهی این گونه مکانها نه لازم که ضروری است. در این نوشتار تلاش می گردد به سوالاتی از قبیل اینکه:
۱- ویژگی های عمده کالبدی اینگونه سکونتگاهها چیست و چه رابطه ای با درآمد ساکنان دارد؛ و
۲– کدام گروه های اجتماعی در اینگونه سکونتگاهها ساکن هستند و آیا تشابه اقتصادی اجتماعی می تواند محرک حرکت گروهی و مشارکت آنها برای تحول باشد، پاسخی داده شود.