سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: یازدهمین سمینار سراسری آبیاری و کاهش تبخیر

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

امیر گندمکار – دکتری اقلیم شناسی – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف اباد
پریسا صفری پور چافی – دانشجوی دکتری اقلیم شناسی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد
عبدالرضا امانی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان – گروه شهرسازی

چکیده:

در مدیریت نوین از منابع طبیعی اعتقاد بر این است که نظارن بر خلاف مدیریت سنتی منابع با هدف استفاده دراز مدت منطقی و پایدار از منابع همگام است . برای دستیابی به چنین هدف بلند مدت و پایدار لازم است ارکان مدیریت همه جوانب را در نظر گیرد و در نهایت باعث گردد که این اهداف به طور روز افزون به سوی توسعه پایدار گام بردارد. از آنجا که اولین قدم برای دستیابی به مدیریت خردمندانه شناخت اجزا و سازو کار آن است نقش فرایندهای علمی در جهت بهبود این شناخت و گشترش راهکارهای اجرایی در خصوص حفظ این منابع ضروری است. در جهان امروز دانشمندان منابع طبیعی را به سه بخش : منابع پایدار و دائمی ، منابع قابل تجدید پذیر و منابع غیر قابل تجدید پذیر تقسیم می کنند. بر این اساس انرژی خورشیدی و باد جزء منابع پایدار و دائمی ، خاک ، آب ، جنگل ، مرتع و …. جزء منابع تجدید شونده و سوخت فسیلی ، معادن طلا ، مس و …. در گروه منابع غیر قابل تجدید شونده به شمار می روند. بنابراین جنگل بخش وسیعی از منابع طبیعی تجدید پذیر را در بر گرفته و دارای نقش اساسی و مهمی در ایجاد توسعه و توازن پایدار زیست محیطی ، حفظ تنوع زیستس و غیره دارند. در صورتی که یک منبع پایدار و دائمی نیست ضرورت دارد انسان رای حفاظت آن از هیچ کوششی دریغ ننماید . پایه های مدیریت جنگل بر سه رکن مهم تولید ، توزیع و مصرف استوار است . مدیریت هوشمندانه ی جنگل یک اولویت عمده ی زیست محیطی است. ارزیابی اثرات و پیامدهای زیست محیطی رح حای حفاظت از جنگل ها و استمرار روند تخریب این منابع ، برنامه ریزان را به بازبینی در روش های متداول مدیریت منابع جنگلی ترغیب نموده است. زیرا بیشتر این طرح حا به دلیل بی توجهی به ساختار اجتماعی ، اقتصادی و فرهتگی و نیاز ساکنان محلی نتایج موفقیت امیری به دنبال نداشته اند. از سویی توسعه پایدار فرایندی است که طی آن مردم یک کشور نیازهای خود را برطرف می کنند و سطح زندگی خود را ارتقاء می بخشند بی آنکه از منابعی که به نسل های آینده تعلق دارد هزینه کنند. بنابراین توسعه را زمانی پایدار می خوانیم که مخرب نیاشد و امکان حفظ منابع اعم از اب ، خاک ، جنگل و مرتع ، منابع ژنتیکی جانوری و غیره را برای آیندگان فراهم آورد. مقاله حاضر یک مطالعه مروری است که با برسی پژوهش های پیشین سعی دارد به برسی چگونگی روند مدیریتی در بخش منابع طبیعی در راستای توسعه پایدار و حفاظت از جنگل ها بپردازد.