سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس برنامه ریزی و مدیریت محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

مائده رمضانی – دانشجوی ارشدمهندسی محیط زیست دانشگاه آزاد اسلامی واحد تنکابن،عضوباشگاه پزوهشگر
علی نصیری – کارشناس ارشد عمران محیط زیست

چکیده:

یکی از برجسته ترین موارد درزمینه حفظ و ارتقای شاخص سلامت فردوجامعه، برخوردصحیح و آگاهانه با تکنولوژی های جدید در مبحث پسماند و مدیریت پسماند می باشد که متاسفانه گاها به دلیل عدممدیریت مناسب و استفاده از روشهاینامطلوب سلامت جامعه و محیط زیست در معرض خطر قرار میگیرد.حجم بالایتولید زباله توسط مراکز بهداشتی درمانی و عدم استفاده از فناوری های لازم – جهت بیخطرسازی و دفن بهداشتی ، مردم و ارگان های مرتبطرا با چالشی بزرگ روبه رو کرده است .با افزایش جمعیت و پدیده پیشرفت شهرنشینی و شکل گیری کلان شهرهایی نظیر تهران و نیز همگام با افزایش شاخص کمی تولید زباله های بیمارستانی کشور به خصوص شهر تهران را به مرحله ای ازبحران زیست محیطی رسانده است که ابعاد و شدت آن به سرعت در حال افزایشاست. مسئله پسماندهای بیمارستانی، نه تنها در شهر تهران بلکه در سراسر کشور نیازمند یک تصمیم مدیریتی جامع است. چرا که در برخی نقاط کشور همچون شهرهای شمالی، جنوبی، جزایر و مناطق کوهستانی، اگر وضعیت بدتر از تهراننباشد بهتر نیست. اما مسئله شهر تهران به دلیل شرایط ویژه توجه بیشتری را به خود جلب می کند. در راستای کاهش مسائل بهداشتی وتندرستی انسانها، ناگزیر پسماندهایی تولید میشودکه خودمیتوانند برایسلامتی انسانها خطرناک باشند.پسماندهایی که درمسیر فعالیتهای بهداشتی یا پزشکی تولید می شوند پتانسیل خطر بالاتری را به دلیل عفونی بودنو امکان ایجاد جراحت نسبت به دیگر انواع پسماند به همراه دارند.در نتیجه این پسماندها نیاز به مدیریت ویژهای دارند در این مقاله به روشهای بیخطرسازی این زباله ها پرداخته و راهکارهایی برای کنترل این پسماندها ارائه میشود