سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: دومین همایش علوم زمین

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

سامان بهزادپور – دانشجوی کارشناسی ارشد ژئوفیزیک
پرستو قانعی – دانشجوی کارشناسی ارشد ژئوفیزیک

چکیده:

همانطور که میدانیم در استفادها ز روشهای ژئوفیزیک یک منحنی های بدست آمده تصویری از پارامترهای می باشند این اطلاعات با منحنی های ایده آل مدل مورد بررسی مقایسه شده و متناسب می شود قطعا مدل زیرزمینی با مدل ایده آل تفاوتهایی دارد و این تفاوت ها روی مدل ایده آل اثر می گذارد همین نقاط بحرانی شکل نمودار را عوض می کند دراین جا تصمیم برای اینکه منحنی مورد نظر چقدر و از کجا باید به مدل ایده آل نزدیک شود از اهمیت بسزایی برخوردار است آیا باید پارامترهای مدل را به مدل ایده آل نزدیک نمود و از خصوصیات زمین چشم پوشی کرد. روشهیا ریاضی مدلسازی به مساله فوق پاسخ میدهد ریاضیات مدلسازی به روشهای خطی و غیرخطی تقسیم میشود. ریاضیات خطی روشهای خود را برای حل مساله و محاسبه خطا دارد.