سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی توسعه پایدار در علوم تربیتی و روانشناسی، مطالعات اجتماعی و فرهنگی

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

نورالله پورعلی – کارشناسی ارشد تحقیقات آموزشی از دانشگاه تهران

چکیده:

هدف اصلی این مقاله بررسی و مطالعه ی روش های آموزش خلاقیت به دانش آموزان می باشد ا گر با تامل در مجموعه یدستاوردهای فرهنگی بشر نظری بیفکنیم به راحتی در می یابیم که حتی ساده ترین ابزار ولوازم موجود در این مجموعه کهامروزه مورد استفاده ی قرار می گیرد نیز حاصل خلاقیت و نو آوری اندیشمندانی بوده است که در طول سالهابا پردازش اندیشههاو نظریه ها و ابتکارها به شکل امروزی در آمده است.(خورشیدی، ۱۳۸۷) خلق فکر ، ایده و مفاهیم نو همواره اساساختراعات ، اکتشافات و پیدایش راههای مناسب برای حل مسائل و مشکلات در زندگی انسان به شمار می آیند . جوامعپیشرفته و متمدن گذشته وحال پیوسته به ارزش و اهمیت این جنبه از توانائیها ی ذهنی و فکری انسان توجه نموده و درصدد تقویت آن برآمده و از این طریق به توسعه ، رفاه ، ترقی و خوشبختی نائل آمده اند. چراکه بقول ارسطو «ابتکار یگانهعامل موثر در پیشرفت انسان به شمار می آید» (موید نیا ، ۱۳۸۳). به این ترتیب ضعیف بودن فرآیند بروز خلاقیت ها درجوامع عقب مانده نیز موجب بدبختی ، فقر و فلاکت خواهد بود . در دنیای پیچیده کنونی که شاهد رقابت های بسیار فشردهجوامع مختلف برای دستیابی به جدیدترین تکنولوژی ها و منابع قدرت هستیم ، افراد تیزهوش ، خلاق و صاحبان اندیشه هاینو و مبتکرانه ، همانند گرانبهاترین سرمایه ها، از جایگاه بسیار والا و ارزشمندی برخوردار هستند بطوری که بقول توین بیشانس بدست آوردن خلاقیت بالقوه ، می تواند موضوع زندگی و مرگ هرجامعه ای باشد. (کفایت، ۱۳۷۳).فلدهوسن و همکارانش می کویند پاسخ به این سوال که خلاقیت را می توان آموزش داد ؟ مثبت است. براین اساسروشهای موثری برای آموزش خلاقیت به کودکان کشف وارائه شده است . روانشناس مشهور ژان پیاژه می گوید هدفاصلی آموزش و پرورش ، آفرینش انسانهای توانا به انجام دادن کارهای نو و انسانهایی خلاق و نوآفرین و کاشف است . رابرتکوپر معتقد است وظیفه آموزش و پرورش فقط آشنا کردن دانش آموزان با حقایق نیست ، بلکه آموزش و پرورش مسئولیتدارد به آنان کمک کند به منحصر به فرد بودن خود پی ببرند ، راه رشد و گسترش استعدادهای خود را بیاموزند . ) موید نیا ،