سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

غزال کلاهدوز محمدی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری

چکیده:

فرض کنید در ایستگاه مترویی در جستجوی خروجی مورد نظرتان برای رسیدن به مقصد هستید و ۴ خروجی مشابه هم مقابل راه شما قرار دارد.این موضوع باعث ایجاد اضطراب و استرسی به دلیل انتخاب خروجی مورد نظر،در درون شما میشود.زیرا در صورت انتخاب خروجی اشتباه مجبور به طی مسیر طولانی برای رسیدن به مقصد خواهید بود.روانشناسی محیطی به عنوان دانشی نو که امروزه در معماری بسیار قابل توجه است به بررسی روابط متقابل میان فرد و محیط پیرامون وی می پردازد و کمک به شناخت فضا با توجه به روحیات انسانها میکند. در این مقاله مروری کوتاه بر روند ایجاد و گسترش روانشناسی محیطی و ارتباط آن با طراحی کالبدی معماری داریم. یکی از بحث های چالش برانگیز در این حیطه بحث way finding در روانشناسی محیط است.در واقع Way finding به معنی تصمیم گیری برای انتخاب یک مسیر مطلوب برای رسیدن انسان ها به مقصد مورد نظراست.منظور از مسیر مطلوب مسیری است که انسان ها هنگام عبور از آن برای رسین به مقصد خود دچار اضطراب و استرس نشوند. در زمان قدیم کشتی های ناوبری برای پیدا کردن مسیر خود از حرکت ستارگان ، سرعت امواج ، رنگ دریا و آسمان و … کمک می گرفتند. Way finding در طراحی معماری یکی از مهمترین نکاتی است که حتی می تواند مسیر طراحی را بگونه ای دگرگون کند که انسان در آن محیط و گذر از آن،از لحاظ روانی ، کمترین استرس را احساس کند. در این مقاله سعی بر آن داریم با مطالعه موردییکی از برج های مهم تبریز ، اصول way finding را در آن مورد ارزیابی قرار دهیم. روش تحقیق در این مقاله از طریق قدم شماری افرادی که برای بار اول به این مکان مراجعه می کنند و آشنایی دقیق به مسیر ندارند و افرادی که روزانه جهت انجام کار به آنجا مراجعه می کنند و آشنایی به مسیر دارند ، در طول ۷ روز هفته انجام گرفته است.مواردی نظیر بررسی دسترسی ها ، ورودی ها و خروجی ها ، فضای پارکینگ و… در این مقاله مورد بحث قرار گرفته است و نتایج تحقیق نشان میدهد که دو گروه نسبت به هم حداقل ۱٫۵ برابر دارای خطا بوده و در انتخاب مسیر دچار سردرگمی می شوند.