مقاله روابط بینامتنی در اسکندرنامه های منظوم (فردوسی، نظامی و امیرخسرو) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز و زمستان ۱۳۹۰ در ادب فارسی (دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران) از صفحه ۲۷ تا ۴۴ منتشر شده است.
نام: روابط بینامتنی در اسکندرنامه های منظوم (فردوسی، نظامی و امیرخسرو)
این مقاله دارای ۱۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اسکندرنامه
مقاله شاهنامه
مقاله شرفنامه
مقاله اقبالنامه
مقاله امیرخسرو دهلوی
مقاله فردوسی
مقاله نظامی
مقاله بینامتنیت

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عابدی محمود
جناب آقای / سرکار خانم: پارسانسب محمد
جناب آقای / سرکار خانم: عباسی سیما

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بینامتنیت را نخستین بار ژولیا کریستوا در مورد روابط میان متون به کار برد. پس از وی افرادی نیز به بررسی مباحث بینامتنی از دیدگاه های متفاوت پرداختند و مفهوم آن را تغییر دادند. یکی از این افراد ژرار ژنت است که گسترده تر و نظام یافته تر بدان پرداخت و روابط میان متنی را با تمام متغیرات آن مورد بررسی قرار داد و آن را ترامتنیت نامید. اسکندرنامه های منظوم که در شکل گیری آن ها مجموعه ای از «پیش متن» ها موثراند در طول تاریخ حیات خویش با بسیاری از عناصر فرهنگی و اعتقادی ملل و زبان های مختلف درآمیخته و محتوایی داستانی و افسانه ای یافته اند. با وجود تمایزاتی که نیت مولفان، اقتضائات اجتماعی و فکری روزگار هر اثر و گاه «دلهره تاثیر» در این آثار به وجود آورده، وام گیری ها و تاثیر و تاثرهای این متون نشانگر بینامتنیت صریح آن هاست. اسکندرنامه های منظوم فارسی را می توان بر اساس آرای وی مورد بررسی قرار داد و از دیدگاه تازه ای به مطالعه روابط میان این متون پرداخت. در این نوشتار ویژگی های میان متنی (اسکندرنامه های فردوسی، نظامی و امیرخسرو) از دیدگاه بینامتنی (هم حضوری) و بیش متنی (تاثیر و تاثر) ژرار ژنت بررسی می شود تا با مشخص شدن مشترکات بینامتنی این آثار، میزان و چگونگی تاثیرپذیری و تاثیرگذاری آنها بر یکدیگر مشخص شود و نشان داده شود که این تاثیرات در چه حوزه هایی بیشتر اتفاق افتاده و تا چه اندازه ای آگاهانه بوده است.