سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی مباحث نوین در کشاورزی

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

میلاد مهربانیان – دانشجوی کارشناسی ارشد علوم علفهای هرز دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه
علی نقی فرح بخش – مدیر گروه کارشناسی ارشد علوم علفهای هرز دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه

چکیده:

چاودار که اولین بار در حدود ۳۰ سال پیش به عنوان یک گیاه علو ه فای به منطقه آباده وارد شده است در سال های اخیر به صورت یکی از علف های هرز کشیده برگ مهم گندم در آمده است که هیچگونه راه شیمیایی نیز برای کنترل آن وجود ندارد. برای بررسی تاثیر کاربرد نیتروژن در میزان رقابت گندم رقم امید با چاودار آزمایشی در سال ۸۹-۱۳۸۸ در شهرستان آباد ه استان فارس انجام شد. آزمایش به صورت کرتهای خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی (RCBD) در ۴ تکرار انجام گردید. فاکتور اصلی شامل چهار سطح نیتروژن (۱- صفر کیلوگرم در هکتار نیتروژن = شاهد، ۲- کیلوگرم در هکتار نیتروژن ، ۳-۱۰۰ کیلوگرم در هکتار نیتروژن و ۴- ۱۵۰ کیلوگرم در هکتار نیتروژن) و فاکتور فرعی شامل سه سطح تراکم چاودار (صفر بوته چاودار در متر مربع= شاهد، بوته چاودار در متر مربع و ۵۰ بوته چاودار در متر مربع) بود. اندازه کرت های اصلی ۶ در ۵ و فرعی ۲ در ۵ متر بود. بذر گندم امید به میزان ۱۵۰ کیلوگرم در هکتار به صورت دستی کاشته شد و چاودار به میزان صفر، ۲۵۰ و ۵۰۰ عدد بذر در هر کرت آزمایشی به صورت مخلوط با گندم کاشته شد که برای بدست آمدن ترا کم مناسب چاودار در طول دوره رشد، بوتههای چاودار اضافی به صورت دستی حذف شد ند. تمام مواظبت های زراعی در طی دوره رشد صورت گرفت و در آخر دوره رشد نسبت به برداشت گندم و علف های هرز اقدام شد. صفات مطالعه شده شامل طول خوشه، وزن هزاردانه، عملکرد بیولوژیک و عملکرد دانه بود . نتایج به دست آمده از آزمایش مزر عه ای نشان داد که هم کاربرد نیتروژن و هم تراکم چاودار بر عملکرد بیولوژیک و دانه گندم اثر معنی دار داشت. بیشترین عملکرد دانه گندم از تیمار بدون چاودار و ۱۵۰ کیلوگرم نیتروژن در هکتار به دست آمد که با بقیه تیمارها تفاوت معنی دار داشت. در حضور ۵۰ بوته چاودار در متر مربع و نبود کود نیتروژن نسبت به ۱۵۰ کیلوگرم نیتروژن در هکتار، عملکرد دانه گندم ۶۳ % کاهش یافت. بدون حضور نیتروژن ا ا بفزایش چاودار از صفر به ۵۰ بوته در متر مربع، عملکرد دانه گندم ۵۱ درصد کاهش یافت ولی در حضور ۱۵۰ کیلوگرم نیتروژن در هکتار، ۳۹ درصد کاهش پیدا کرد.