سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی سازه، راه، معماری

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

رضا شهبازی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری
پروا – استادیاردانشگاه علوم و تحقیقات فارس

چکیده:

دراین مقاله سعی گردید تا ویژگیهای معماری سنتی ایران در اقلیم گرم و خشک بررسی شود تا بتوانیم به ارتباط معماری گذشتگان درجهت استفاده بهینه از انرژی و پایداری محیط اشاره کنیم دربررسی بناهای بومی استفاده بهینه از انرژی تجدید پذیر همچون جریان هوا نورخورشید درساخت و سازها مدنظر تمام سازندگان بوده است مهمترین نکته درمعماری جدید استفاده بیش از حد از انرژی هایغیرقابل تجدید فسیلی است که علت اصلی آن به کارگیری مصالح نامناسب و حمل و نقل آنها و طراحی اشتباه بنا با بکارگیری و سایل گرم کننده و خنک کننده با توجه به شرایط اقلیمی می باشد از این رو با استفاده صحیح از مصالح بومی و تلفیق انها با شرایط جدید ساخت و ساز و بهره گیری از تجریات متخصصین کارآمد درامر انرژِی می توان از انرژ یهای قابل تجدید همچون انرژی خورشید حداکثر استفاده را برد که این امر مستلزم ایجاد زمینه همکاری میان معماران و متخصصان امر انرژی می باشد تا با بهره گیری از فناوری جدید بتوان معماری مدرن همخوان با شرایط اقلیمی هر منطقه را ایجاد نمود.