سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی مدیریت بحران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

محمدرضا رضایی – عضو هیئت علمی گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه یزد
سیدمصطفی حسینی – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه یزد
میثم ده باشی – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه یزد

چکیده:

بافت های فرسوده بخشی از پیکره و بدنه شهرها هستند که دارای ارزش های کالبدی، عملکردی – اقتصادی و فرهنگی بوده و با توان و قابلیت های بالقوه ی خود به عنوان سرمایههای ملی به شمار می آیند. اما عدم هم سازی و تمایل به نوسازی این بافت ها که عمدتا با مصالح نامرغوب و قدیمی و بدون رعایت اصول فنی ساخت و ساز به ویژه در زمینه مقابله با سوانح ساخته شده اند، آسیب پذیری این بافت ها را در مقابله با حوادث طبیعی و انسانی در شرایطنامطلوب قرار داده است تا آنجا که دولت دهم را به تصمیم و تصویب برنامه ای اجرایی در این زمینه وا داشته است . این مقاله از نوع کاربردی است که با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی و بهره گیری از منابع کتابخانه ای، مطالعات میدانی و ابزار پرسشنامه به شناسایی وضع موجود و نقاط قوت، ضعف، در محدوده مورد مطالعه پرداخته، و در نهایت به ارائه ی راهکارهایی جهت برون رفت از بحران در این محدوده ارائه شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که محدوده ی مورد مطالعه با محدودیت های کالبدی، و اجتماعی – اقتصادی زیادی دست به گریبان می باشد و بایستی از توانمندی ها و پتانسیل های موجود در محدوده ی مورد مطالعه در جهت بهره گیری از فرصت ها و خروج از بحران به نحو احسن استفاده کرد تا بتوانیم در امر مدیریت بحران در بافت های فرسوده موفق باشیم.