سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی توسعه پایدار در مناطق خشک و نیمه خشک

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

پونه پورسیستانی – کارشناسی ارشدمعماری- عضوهئیت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بردسیر
پوپک پورسیستانی – کارشناس ارشد معماری

چکیده:

تغییر آب و هوا در قالب گرمای تدریجی کره زمین تأثیر جدی بر منابع طبیعی و زیستگاهها داشته و آثار مخرب و جبران ناپذیر آن بر زندگی امروزی کاملاً قابل مشاهده است.ازطرفی آب و هوا و اقلیم تأثیر بسزایی در میزان کارایی و عملکرد ساختمان و انرژی مصرف شده داردکه درصد قابل توجهی از اتلاف انرژی نیز ناشی از مدلهای غیر استاندارد ساختمانهاست که ناهمگونی آنها با شرایط اقلیمی موجب اتلاف انرژی می گردد.بدین سبب توجه و رویکرد به معماری بومی ایران به عنوان نمونه ای از معماری پایدار و استفاده مناسب از منابع طبیعی باعث ایجاد زیستگاه های بهتر با رویکرد معماری پایدار زیست محیطی می گردد. مناطق بیابانی ایران به علت دارا بودن شرایط ویژه آب و هوایی باعث می شود که معماری این مناطق دارای عناصر و ویژگی های خاصی بوده تا استفاده از منابع طبیعی موجود بهینه گردد. از جمله این ویژگی ها می توان به جهت گیری ساختمان، فرم بنا، استفاده از مصالح قابل دسترس و مناسب، شکل سقف ها، دیوارهای حجیم، حیات مرکزی، ایوان و بادگیر اشاره کرد. در این مقاله ضمن اشاره به برخی مفاهیم کلیدی،ویژگی های فوق الذکر براساس میزان کارایی هریک از آنها مورد بررسی قرار گرفته و در خاتمه سعی بر آن است که از تجربه معماری پایدار گذشته برای بهبود الگوی مصرف در معماری معاصر استفاده شده وراهکارهایی عملی دراین خصوصارائه گردیده است