سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: اولین همایش ملی اسلام و سلامت روان

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

خدیجه جعفرنژاد – بیرجند، دانشگاه بیرجند، گروه روانشناسی و مشاوره، بخش روانشناسی
احمد خامسان – بیرجند، دانشگاه بیرجند، گروه روانشناسی و مشاوره، بخش روانشناسی
محسن آبیار – بیرجند، دانشگاه بیرجند، گروه روانشناسی و مشاوره، بخش روانشناسی
محمدرضا نیکخواه – بیرجند، دانشگاه بیرجند، گروه روانشناسی و مشاوره، بخش روانشناسی

چکیده:

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط بین معناداری زندگی با شاخص های سلامت روان شامل علایم جسمانی، اضطراب،ناسازگاری اجتماعی، افسردگی و همچنین تعیین میزان توان پیش بینی هر یک از مؤلفه های سلامت روان توسطمعناداری زندگی انجام شد.روش پژوهش، توصیفی و از نوع همبستگی می باشد. مشارکت کنندگان در پژوهش ۲۵۲ نفر (۱۲۶ نفر دختر و ۱۲۶نفر پسر) از دانشجویان دانشگاه بیرجند بودند که به روش نمونهگیری طبقهای سهمی انتخاب شدند. به منظور سنجشمعناداری زندگی از پرسشنامه ی معنا در زندگی (کرامباف و ماهولیک، ۱۹۶۴) و برای سنجش سلامت روان از پرسش-نامه ی سلامت عمومی (گلدبرگ، ۱۹۷۲) استفاده شد. داده ها با استفاده از روش همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره به روش همزمان و آزمون t مستقل تجزیه و تحلیل شد.نتایج نشان داد، بین معناداری زندگی و نمره کل سلامت روان همبستگی منفی و معنادار وجود دارد. همچنین بینمعناداری زندگی و شاخص های سلامت روان (علایم جسمانی، اضطراب، ناسازگاری اجتماعی و افسردگی) همبستگیمنفی و معناداری وجود دارد. بدین معنا که با افزایش نمره معنا در زندگی نمره فرد در علایم جسمانی، اضطراب،ناسازگاری اجتماعی، و افسردگی و مجموعه ی این اختلالات کاهش می یابد و در نتیجه سلامت روان فرد افزایشمی یابد. تحلیل رگرسیون چند گانه به روش همزمان نیز نشان داد، معناداری زندگی پیش بینی کننده ی معنادار سلامتروان و شاخص های آن است. آزمون t نیز نشان داد، بین دختران و پسران در معناداری زندگی، سلامت روان و شاخص-های آن تفاوت معناداری وجود ندارد.