مقاله رابطه رشد زبان با پرخاشگری جسمانی در کودکان کم توانی ذهنی آموزش پذیر که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهمن و اسفند ۱۳۹۲ در پژوهش در علوم توانبخشی از صفحه ۱۱۰۰ تا ۱۱۰۹ منتشر شده است.
نام: رابطه رشد زبان با پرخاشگری جسمانی در کودکان کم توانی ذهنی آموزش پذیر
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کودکان کم توان ذهنی آموزش پذیر
مقاله زبان درکی
مقاله زبان بیانی
مقاله پرخاشگری جسمانی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رزمجوئی مریم
جناب آقای / سرکار خانم: شهیم سیما
جناب آقای / سرکار خانم: سلمانی خانکهدانی لیلی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: یکی از رایج ترین مشکلات رفتاری در کودکان کم توان ذهنی، پرخاشگری جسمانی است. پرخاشگری جسمانی به رفتارهایی مانند کتک زدن، لگدزدن و پرتاب کردن اشیاء و تهدید به انجام این فعالیت ها اشاره دارد که همگی به نیت صدمه زدن به دیگران صورت می گیرد. پرخاشگری جسمانی با عوامل مختلفی از جمله مهارت های زبانی در ارتباط است که در این مطالعه به بررسی آن در کودکان کم توان ذهنی پرداخته شده است.
مواد و روش ها: تحقیق حاضر به روش غیرتجربی و مقطعی انجام شد. ۱۰۲ کودک کم توان ذهنی آموزش پذیر (۵۱ پسر و ۵۱ دختر) ۶ تا ۸ ساله که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند، به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای (سن و جنسیت) از مراکز آموزشی کودکان کم توان ذهنی شهر شیراز انتخاب و با استفاده از نسخه فارسی آزمون رشد زبان (TOLD-P3) و پرسشنامه پرخاشگری آشکار و رابطه ای، ارزیابی شدند. به منظور بررسی میزان همبستگی بین مهارت های زبانی (زبان بیانی و زبان درکی) و پرخاشگری جسمانی در کودکان کم توان ذهنی از ضریب همبستگی پیرسون و جهت مقایسه پرخاشگری جسمانی دختران و پسران کم توان ذهنی از آزمون تی مستقل در سطح معنی داری ۰٫۰۵ استفاده شد.
یافته ها: بین پرخاشگری جسمانی و مهارت زبان بیانی (p=0.008) و زبان درکی (p=0.019) رابطه منفی و معنی دار وجود داشت. همچنین، میزان بروز پرخاشگری جسمانی در پسران به طور معنی داری بیشتر از دختران بود (p=0.014). همچنین، تفاوت معنی داری بین مهارت زبان بیانی و زبان درکی دختران و پسران کم توان ذهنی وجود نداشت.
نتیجه گیری: احتمال بروز پرخاشگری جسمانی در کودکان کم توان ذهنی که مهارت های زبانی پایینی دارند، بیشتر است. اگر چه مهارت زبان بیانی ضعیف در دختران کم توان ذهنی بروز رفتار پرخاشگرانه جسمانی را در آن ها تسهیل می کند، اما رابطه معنی داری بین مهارت های زبانی (زبان بیانی و زبان درکی( و پرخاشگری جسمانی پسران کم توان ذهنی وجود نداشت.