مقاله دیدگاه عرفانی امام محمد غزالی و جلال الدین مولوی در باب رویت خداوند که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز و زمستان ۱۳۹۱ در ادیان و عرفان (مقالات بررسی ها) از صفحه ۱۰۵ تا ۱۲۴ منتشر شده است.
نام: دیدگاه عرفانی امام محمد غزالی و جلال الدین مولوی در باب رویت خداوند
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله رویت خداوند
مقاله عرفان
مقاله غزالی
مقاله مقایسه
مقاله مولوی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: محرمی رامین

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
روش پژوهشی مقاله از نوع تحلیل محتواست. هدف مقاله مقایسه و بیان تمایز و تشابه دیدگاه غزالی و مولوی درباره امکان رویت خداوند است. هر دو در مسلک کلامی، اشعری، و معتقد به رویت خداوند هستند، اما آنان درباره کیفیت، محل و ابزار رویت خداوند نگرش و تفسیر عرفانی هم دارند. دیدگاه کلامی غزالی غالب بر دیدگاه عرفانی او، اما دیدگاه عرفانی مولوی غالب بر دیدگاه کلامی اوست. غزالی بعد از بحث های فراوان کلامی و عرفانی، سرانجام همانند اشاعره، خداوند را نه در دنیا، بلکه در آخرت و فقط برای مومنان با چشم سر قابل رویت می داند، اما مولوی مقلد صرف کلام اشاعره نیست. او خداوند را در دنیا و آخرت با چشم دل قابل مشاهده، و چشم سر را همیشه از دیدن خداوند ناتوان می داند. او چشم سر را از حواس مشترک میان انسان و حیوان می داند که دیدن با آن، فضیلتی برای انسان به بار نمی آورد، اما انسان حواس باطنی نیز دارد که مایه کرامت انسانی است و رویت نیز با همان حواس باطنی ممکن خواهد بود.