سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: دومین همایش معماری پایدار

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

ندا ضیابخش – استادیار و عضو هیئت علمی گروه معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن
مریم برزگر – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد ت

چکیده:

به دنبال رشد بی رویه جمعیت روی کره خاکی، انسان امروز ناگزیر به استفاده بیرویه از انرژی ها و منابع طبیعی گردید. در حالی که خدمات طبیعت بی وقفه و تا ابد ادامه نخواهد یافت.مقدار زیادی از انرژی های اتلاف شده ، ناشی از مدل های غیر استاندارد ساختمان هاست که بدلیل ناهماهنگی با شرایط اقلیمی خود ، جهت گرمایش و سرمایش باعث آلودگی محیط زیست می شوند. در این مقاله سعی بر آن است تا پس از مروری بر مفهوم پایداری، تعریف آن و شناخت مفاهیم پایداری در معماری ، به بررسی و تحلیل معماری سنتی ایران در اقلیم گرم و خشک با بررسی نمونه موردی شهر شیراز بپردازیم. بررسی انجام شده حاکی از آن است که معماری سنتی ایران معماری پایدار است چرا که واجد کلیه شاخصه های پایداری بوده و همچنان پس از گذشت سالیان دراز توانسته به مسائل محیطی خود پاسخ دهد .روش تحقیق در این مقاله به دو صورت کتابخانه ای و میدانی خواهد بود و در نهایت با روش تطبیقی ، معماری پایداری و معماری سنتی شهر شیراز را مقایسه خواهیم نمود و نتیجه خواهیم گرفت که معماری سنتی ایران، نمونه یک معماری پایدار است و می تواند به عنوان یک الگوی مناسب جهت پایداری معماری ایران با توجه به اقلیم خاص مطرح شود