سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: سیزدهمین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

نرگس خانجانی – استادیار گروه آمار و اپیدمیولوژی ، عضو پیوسته گروه بهداشت محیط، دانشک
عباس بهرامپور – استاد آمار حیاتی گروه آمار و اپیدمیولوژی ، دانشکده بهداشت دانشگاه علو

چکیده:

مطالعات متعددی پیشنهاد کرده اند که مرگ و میر قلبی – عروقی و تنفسی ممکن است همراه با نوسانات دما دچار تغییراتی بشود. مطالعات بسیاری در این مورد از کشورهای پیشرفته گزارش شده ، اما تعداد کمی از منطقاه خاورمیانه بوده است. در این مطالعه رابطه بین دما و مرگ و میر در کرمان که شهری با اقلیم کویری است بررسی شده . اطلاعات ۴ سال دمای روزانه ( ۸۶-۸۳) ، مرگ و میر قلبی – عروقی و تنفسی و الودگی هوا برای شهر کرمان استعلام گردید. آنالیز سریهای زمانی ، رگرسیون خطی و همبستگی بین مرگ و میر روزانه و منغیرهای دیگر انجام شد. نتایج نشان می دهد ارتباط بین مرگ و میر و دما د کرمان بیشتر خطی است و در آن افزایش مرگ و میر همراه با کاهش دما می باشد . این الگو متفاوت از الگوی تهران است که در آن ارتباط بشکل V و با حداقل مرگ و میر در ۲۸/۵ درجه سانتیگراد گزارش شده است. اما شبیه به بعضی مطالعات خارجی می باشد که نشان می دهد مردمی که رد اقلیم های گرمتر جنوبی زندگی می کنند با گرما نطاق بیشتری پیدا کرده اند و اثرات منفی دمای گرم در آنها کمتر است. اثرات مواد آلوده کننده هوا هو بررسی شد . در بین آلوده کننده ها ، گرد و خاک (r=0.11 , p=0.003) و SO2 و (r=0.15 , p<0.001) همبستگی مثبت با مرگ ریوی نشان دادند. اما ازن (r= -0.13 , p<0.001) همبستگی منفی و اثر محافظتی بر مرگ های ریوی داشت. کرمان یک نمونه تیپیک از اقلیم کویری است و مطالعه یک نمونه از تطابق مردم با دماهای بالا در طی سالها را نشان می دهد. تطابق می تواند از طریق ساختن خانه های خاص ، پوشیدن لباس و رفتارهای خاص باشد. افت دما در این شهر همراه با بروز بیشتر مرگ و میر قلبی عروقی و تنفسی بوده و باید به فکر راههای پیشگیری بود.