سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: چهارمین همایش انجمن زمین شناسی اقتصادی ایران

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

سمیه اسماعیل نژاد – دانشکده علوم زمین، دانشگاه دامغان
نادر تقی پور – دانشکده علوم زمین، دانشگاه دامغان
علی اکبر حسن نژاد – دانشکده علوم زمین، دانشگاه دامغان

چکیده:

کانسار آهن نوکه در شمال سمنان و در جنوب زون ساختاری البرز مرکزی قرار گرفته است. سنگ های ولکانوپیروکلاستیک ائوسن، سنگ میزبان این کانسار می باشند. کانی شناسی کانسظار به طور عمده به صورت مگنتیت، همراه با هماتیت، پیریت، کالکوپیریت، گارنت، پیروکسن و اپیدوت است. بر اساس نتایج به دست آمده از پتروگرافی میانبارهای سیال در کانی کوارتز، هفت نوع میانبار سیال بر اساس تعداد فاز تشخیص داده شد که شامل تک فازی مایع (L)، دوفازی غنی از مایع (L+V)، دوفازی غنی از گاز (V+L)، تک فازی گاز (V)، سه فازی مایع- گاز-هالیت (L+V+S)، دوفازی مایع- هالیت (L+S) و سه فازی مایع- گاز-اپک (L+V+O) می باشد. مطالعات دماسنجی بر روی میانبارهای سیال دوفازی غنی از مایع و دو فازی غنی از گاز انجام شد که برای دوفازی غنی از مایع، دمای یکنواخت شدگی دو جمعیت را نشان می دهد که بیشترین محدوده ی دمایی، مربوط به بازه ی ۱۰۰-۲۰۰ درجه سانتیگراد می باشد و شوری این میانبارها در بازه ی wt%NaCl 10-20 دارای بیشترین فراوانی می باشد در حالی که بیترین محدوده ی دمای یکنواخت شدگی نهایی و شوری میانبارهای سیال دوفازی غنی از گاز به ترتیب ۴۵۰-۳۵۰ و معادل wt%NaCl 30-10 می باشد. فرآیند نهشت کانسار آهن نوکه نشانه ای از اختلاط سیالات داغ و شور با سیالات سردتر و کم شورتر است.